The World According To Flo

Vaporub

Het is herfst. Snotterend sniffend snuitend en snortend probeerd griepend Nederland zich door de bergen vallend blad de winter in te slepen. Apotheken varen er wel bij, iedere kwaal heeft wel een zalfje spuitje kwakje spuugje of pilletje. Lekker stemming maken in de media zorgt voor dikke rijen snot voor de balie bij de farmaceut. Angstige ogen spieden naar een ander en ieder kuchje zorgt voor een paniekgolf bij de rest. Als het maar geen griep is. Laat het in godsnaam geen griep zijn.. Ondergetekende staat vrolijk kuchend in dezelfde rij te wachten tot hij aan de beurt is. duurt nog wel even zo te zien, er staat zelfs een rij voor de nummertjesautomaat. Voordeel van in een rij staan is dat je heerlijk de tijd hebt om alle producten eens kritisch onder de loep te nemen. Echt elk kwaaltje is vertegenwoordigt in het schap. Brandnetels tegen aambeien, dille tegen krampjes, kamperfoelie tegen menstruatiestoornisverschijnselen (ja dat is 1 woord). Jammer dat er geen paardebloem tegen HIV staat. Surfend langs de vakkundig gekapte botanische tuin valt ineens het oog op een schap vol met neus en keel smeerseltjes. En dan specifiek op een potje Vaporub. Wel een gekke naam voor een zalfje, Vaporub. Eigenlijk is het best wel een takkenaam. Langzaam maakt de verwondering plaats voor irritatie. Welke gek noemt een zalfje in godsnaam Vaporub. De snotterende jassen sjokken langzaam richting de balie. Een golf van woede zorgt voor kippevel op de armen. De jas naast reageert onverschillig op mijn irritatie. Schouders ophalen en doorlopen is het credo. Maar dat is het dus niet. Er is iemand geweest die met hart en ziel heeft staan oreren dat dit een geweldige productnaam is. De wereld ligt aan onze verkouden voeten dankzij Vaporub. Sterker nog, er heeft een kamer vol dassen instemmend synchroon geknikt toen meneer Rub met opgerolde mouwen wild heeft staan gebaren dat dit het product van het jaar ging worden dankzij zijn creatieve golf vapo braaksel. Meneer Rub heeft juichend in de auto naar huis gezeten en mevrouw Rub 3x op de keukentafel genomen Vaporub schreeuwend tijdens ieder orgasme. De kindertjes van het gezin Rub hebben ieder een nieuw broodtrommeltje gekregen en hebben vol trots op school verteld dat papa de ongekroonde keizer van de snotzalf is sinds gisteren.
Met trillende handen van woede komt de balie in zicht. De knokkels zijn wit, de vuisten gebald. De onverschilligheid maakt het allemaal nog erger. In dit tempo verzuipt het land in een tsunami van okiedokie zalfjes en oeliekoelie druppeltjes. Het lijkt niemand te interesseren. De potjes vliegen de winkel uit. Ik kan nog net de laatste bemachtigen..

Forza Italia!!

Zo! Dat was even lekker gisteravond! Normaal gesproken is Flo niet zo hyper van voetbal, maar voetbal is meer dan 11 tegen 11. Rekeningen worden vereffend en gisteravond kon er weer een grote streep door een aantal langlopende rekeningen worden gezet. Eindelijk. Het was niets meer dan 2x 45 minuten met geknepen billen en gebalde vuisten hopen op een wonder dat kwam. En het wonder kwam er. Wat ondergetekende betreft is dit toernooi al weer meer dan geslaagd!

In 1 keer was de keer vereffend dat we met 5 man tijdens bobslee door de Italiaanse douane uren met -5 in de kou zijn gezet zonder jas aan omdat we zogenaamd drugs bij ons zouden hebben. In eens is de rekening vereffend van de maximaal tegenwerkende baanmedewerkers in Cesana die na een week nog steeds geen spanning konden aanleveren bij de start van de bobbaan. In eens is de rekening vereffend van de championsleague die we in Milaan hebben gedaan waar we zo ongeveer buiten de stad werden geparkeerd omdat we uit Nederland kwamen en dus enorm veel kabels meer moesten trekken vanwege de onwelwillendheid van onze italiaanse collega's. In eens was de rekening vereffend van de laffe overwinning van AC Milan op PSV in de halve finale van de championsleague een paar jaar geleden. In eens was de rekening vereffend van de kabels die afgelopen winter in Cesana aan vlokken zijn gereden door een pasta knagende idioot met het iq van de radiator van een Fiat 500.

Vooropgesteld, Flo houdt, op zn zachtst gezegd, niet van Italianen. Sterker nog, Italianen zijn een beetje de Duitsers van zuid-europa en eerlijk gezegd kun je beter Duitsers hebben dan Italianen. Op het moment dat het een Italiaan een beetje te heet wordt beginnen ze namelijk onbedaarlijk te schreeuwen en te gebaren om zo hun gelijk te bewerkstelligen. Dat geschreeuw is prima zolang je maar presteert. En gisteravond flikkerde de hele Italiaanse samenleving om. Niets meer dan dat. Al het gebrul aan de voorkant, niets meer dan een kaartenhuis wat door een zachte natte oranje wind onherroepelijk omver geblazen is. Heerlijk. Het toernooi is nog jong en de gladde boys zullen zich ongetwijfeld weer hervinden in een opstanding, maar voorlopig lacht iedere nederlander komende week breeduit bij de pizzeria.. Flo in ieder geval wel!

PS, ruim 7 miljoen Nederlanders zijn getuige geweest van dit feest, toch weer een CVG bijdrage aan de best beken programma's van dit jaar en het toernooi is nog jong..

Birma-Schmirma

In Birma gaat het ff niet zo lekker zeg maar. De lokale Birmees is zn vakkundig in elkaar geflanste strooien hut uitgewaaid door een cycloon en dat is op zn zachtst gezegd een even apeldoorn bellen momentje. Het is ook helemaal kut als je net je voorschot op de Nuon hebt gelapt en je stekkerdozen liggen bij de buurman in de voortuin, begrijpen we allemaal in NL. Of anders gezegd, je hebt net de trom-pet gekocht van Heineken en die ligt ineens tussen de rottende kadavers te ruften op een bruingele rivier die naar een mengeling van de sportsokken van Marijke van Helwegen en een toilet van Veritas ruikt. Kortom, het is nogal leed in Birma.

Birma is wat dat betreft best een bijzonder land. Het wordt geregeerd door een clubje eigengereide graaiende club club militaristische criminelen waar menig dictator zich voor in zn graf zou omdraaien. En dat is ook meteen het grootste probleem wat het land heeft, graai en snaai aan de macht, lijkt wat dat betreft op NL, en net als China niet teveel bemoeienis van buitenaf. En al helemaal geen camera's. Die vertellen namelijk hoe het gaat in zo'n land en dat is niet handig in de categorie onderdrukking.

Gelukkig hebben de meeste europese landen toegezegd en Nl steekt er weer met kop en schouders bovenuit. Wij nederlanders hebben namelijk een miljoen (!!) chocoladerepen gestuurd naar Birma! Er zit dus ergens een subsidie vretend totaal ontvreemd van elke wereld orgaan wat heeft besloten dat mensen zonder eten of drinken behoefte hebben aan chocola. Mensen die helemaal niets meer hebben worden aangeklampt door een rossige BH-loze gefrusteerde midlife muts met een doos merci in haar klauwen met de volle overtuiging dat men daarmee geholpen is. Misschien is het nog goed te praten door over een maand ook miljoen tandartsen die kant uit te bonjouren, om de aangerichte schade te beperken. Schraal is wel de overtuiging die dit soort organisaties hebben, wat moet je in godsnaam met een hazelnoot praline van merci terwijl je geen huis, geen hoop, geen drinkwater, geen familie, en al helemaal geen behoefte aan mensen van het merci promoteam hebt? Het zal Flo allemaal benieuwen, voorlopig staan we weer mooi op de kaart met onze miljoen chocoladerepen!

Luchtkastelen

Kijk even goed naar de foto. Zo zag de beste man eruit in het jaar dat hij portier was in 1 van de op dat moment mindere horecagelegenheden in Bilthoven. De beste man is ook 1 van de beste freefighters ter wereld geweest en kon in Japan niet over straat zonder dat willekeurige aziaten hem aanklampten voor foto's en handtekeningen. Kijk voor de gein even op zn site. Om een beetje een idee te krijgen.

Op hetzelfde moment werkte Flo in een eetcafe om de hoek gerund door de meest excentrieke figuren die Flo tot op de dag van vandaag kent. Daaruit kwam ook het idee voort om de man in kwestie een banaan te voeren. Brutaal als je bent als puber was de eer aan Flo om de handeling te verrichten. Bij binnenkomst brandde de banaan als een gloeilamp in de jaszak, maar het moment was nog niet daar. De drang om te bewijzen was groot, maar Joop was, euh.. groter zeg maar.. Na het nodige moed indrinken gingen de bazen en Flo op weg naar het volgende pand, ondergetekende als laatste om de overhandiging officieel te maken.

Bij het verlaten van het pand maakte de beul in kwestie de kapitale fout om zijn hand op te houden en toen was er geen weg meer terug. De banaan kwam uit het bomberjasje en met de mededeling "Eet smakelijk Abu!" werd de banaan in een kolenschep van vlees geduwd. Binnen 1 seconde werd vervolgens de deur dwars door de gasveer heen dichtgeramd en een vlezige hand waar de knokkels niet meer te zien waren sloot zich als een bankschroef om ondergetekende zijn nek. Verbazingwekkend is het besef dat er hoe dan ook hoofdpijn zou zijn de volgende dag. Terwijl de beul zich opmaakte voor een enkele genadeklap frommelde het lijdend voorwerp in dit verhaal een 25 gulden biljet uit zn kontzak en zei: "Die is ook voor je, mocht je nog trek hebben na afloop!" Door het oog van de naald had niet beter toegepast kunnen worden dan dat moment. Tip van Flip, ga eerst op youtube zoeken wie je tegenover je hebt voor je babbels krijgt, ook pubertijd heeft zn prijs..

En we zijn er weer!

Hehe... eindelijk weer een beetje tijd om aandacht te geven aan het het weblog... Collega cyberjo heeft me streng als hij is al verwijderd uit zn actieve weblog linkjes. Tijd om die plek weer terug te verdienen, en komende maanden gaan we (ik) ons (mijn) best doen. Het is ook niet zo dat ik geen energie had voor het log, maar de tijd ging sneller dan verwacht en de politiek liet het niet altijd toe dat ik vuilnis kon spuien op het net. De irritatie over alles om me heen is onverdroten voortgegaan, wat dat betreft is nederland een heerlijk land. Komende maanden beloof ik beterschap en dat zal me als gebruikelijk wel weer de nodige reprimandes kosten, maar ach, als het allemaal vrijheid blijheid is hebben we en ik als nederlander in het bijzonder niets meer te zaniken! Daar gaan we weer!

Parc Du Vie Jolie

Zaterdagmiddag in het park. Heerlijk. Mooi weer, flesje droge witte erbij, Ipod pruttelend op de oren. Zonnebril op en wegdoezelen terwijl de schaapjeswolken in de meest exorbitante vormen voorbij trekken. Iedere wolk heeft wel een vorm die ergens op lijkt. Als ze voor de zon schuiven tussen de spleetjes van je ogen de wolken benoemen. De hond, de olifant, het schaap zelf natuurlijk en vele anderen. Iedereen heeft op dezelfde manier naar de lucht gekeken en het geeft een serene rust. Je gaat wolken pas benoemen als ze voor de zon schuiven en daartussen zak je langzaam weg terwijl de Corrs nog een coupletje doorspelen. De kracht van dit spel is dat de wolken je net genoeg tijd geven om ze te benoemen om vervolgens de zon zn warme deken over je uit te laten storten.

Turend door de wimpers van zn ogen achter een gitzwarte zonnebril ligt Flo languit in het gras te wachten op de volgende wolk. Als die er is gauw benoemen en proberen om niet twee keer hetzelfde dier herkennen. De wolk geeft Flo ruimschoots de tijd, want in tegenstelling tot de andere wolken heeft deze geen haast. Net nadat in goed overleg is besloten dat het een nijlpaard is komt er geluid uit de wolk. Haastig vlucht Flo uit zn miljardairs-met-blote-meiden-op-het-voordek-cokeboot-droom en wordt arm wakker. Het nijlpaard dat voor Flo zn voeten staat wil overduidelijk iets vertellen. Ogen gesloten houden heeft geen zin, het nijlpaard begint al tegen de voeten te tikken.

Half verdoofd wordt duidelijk dat het nijlpaard helemaal geen gekke keuze was. Het witte overhemd lijdt zichtbaar onder de indrukwekkende massa die het moet verbergen. Het doet een beetje denken aan de laatste momenten van een dijk voor de doorbraak. De massa loopt door in de reusachtige pantalon die overloopt van saaiheid en maar 1 goed doel dient, namelijk de mephisto's verbergen die je voor je 60e niet moet en mag dragen. De brede riem herbergt een variete aan biologieleraren-leren-tasjes die schijnbaar allemaal gevuld zijn. De antieke walkie-talkie moet gezien de omvang een flinke last zijn om de hele dag mee te zeulen. Een scala aan vetvlekken op het zuchtende overhemd geeft aan dat deze man al rijkelijk voorbij zn lunch is. Waarschijnlijk heeft deze man al 20 jaar zn eigen hang en sluitwerk niet meer kunnen bewonderen en het ziet er niet naar uit dat daar de komende 20 jaar verandering in komt.

"U mag hier niet liggen." Leunend op de ellebogen nog rozig van de wijn wordt de aanklacht medegedeeld. Schijnbaar terecht, want Flo zn geimproviseerde kussen blijkt de mededeling in houten schriftelijke vorm te zijn. "Waar dan wel?" Een vlezige vinger wijst resoluut naar een weilandje 100 meter verderop waar 12 herders een wedstrijd synchroon schijten zitten te houden, de eigenaren keuvelend met de riemen om de nek schijnt het niet te deren. "Als u blijft liggen krijgt u een proces verbaal van 35 euro." Nog geen minuut geleden was Flo nog miljardair op een megajacht op de mediterrane zee, nu moet er serieus overwogen worden of een uitgave van 35 euro de dag wel of niet verziekt. "En als ik betaal moet ik ook weg? Of krijg ik dan een klem? Komen bebrilde snorren met ernstige gezichten en Heckler & Koch machinegeweren uit de bomen via nylon touwen om me te ontzetten? Komen mannen met lange jassen met ronde zachtblauwe speldjes op de revers me in geblindeerde busjes stoppen om met gierende banden te vertrekken bestemming onbekend?" Dat was wel een heleboel info in 1 keer. "Of gebeurd er misschien helemaal geen ene fuck?" Het blijft stil. Lachend wordt de ID overhandigd. Het leven is duur, soms moet je het er van nemen.

Raucher RAUS JETZT!!

Terwijl heel nederland zich verbolg en verbaasde over afvallige of moslims die juist wel wilden aanvallen heeft iedereen de meest knotsgekke organisatie over het hoofd gezien. Er is nl een stichting ($ub$idie!!) die zich druk maakt over het gepaf in de Nederlandse samenleving.

Vandaag stond DIT nl op het net. Een schreeuw om rokend Nederland ook de buitenlucht uit te jagen, er mag dus niet meer gepaft worden op de terrassen. Even vooropgesteld: Roken is slecht voor je. Je kop gaat verrot van uit zien en je longen schijnen ook niet wild te zijn van asfalt. Maar DEZE vrienden gaan wel erg ver. Tot zover het nette gedeelte. Dan nu de mening van de auteur.

Val in een heel diep gat met je extremistische enge mensen clubje. Met je "we hebben al heel veel bereikt". Je hebt helemaal niets bereikt, beetje op de markt gaan staan met besluiten van de EU en roepen dat het jouw prestatie is, rot toch op. Deze organisatie staat voor alles waar Nederland volgens mij niet voor staat. Hoezo vrijheid blijheid? Vanwaar de aversie? Wees blij dat je mee kan liften op het succes van een ander en hou voor de rest je bek dicht en strijk braaf die paar ton subsidie per jaar op. Dit volk heeft last van het Marianne Thieme syndroom: Een kerncentrale mag best lekken, maar de vogeltjes mogen er geen last van hebben. Of: Er mag best gemarteld worden, zolang er maar niet bij gerookt wordt. Lekker hypocriet.. Bah.

Hebbes!!

Het moest er een keer van komen.. Altijd dat gescheur door de wijk. Bij nacht en ontij straatraces organiseren in de buurt. Ze letten nergens op. Doodziek word je ervan.

Gistermorgen ging het dan fout. Flo heeft zn eerste arola-invalide aangereden. Toch een moment in je leven. Vergelijk het met de 1e keer springen van de hoge duikplank, een bungeejump of dat 1e wanstaltig slechte schoolrapport wat je aan je ouders moest presenteren.

De glimmende V8 van Flo stond geparkeerd naast een Tokadoor bus wat het zicht enigszins belemmerde. Normaal gesproken parkeerd Flo altijd achteruit in, shotgun wegwezen noemen we dat hier. Maar de avond daarvoor niet. Alleen bij vermoeidheid gaat de Prego er in 1 streep in, met de machtige neus naar het gras. Dat bleek een grote fout te zijn. Het is namelijk algemeen bekend dat Arola-rijders de wegmisbruikers van de 21e eeuw zijn. Met snelheden dikwijls hoger dan 300 km per uur razen ze over woonerven en schoolpleinen. Nietsontziend scheuren ze over straten en lanen met maar 1 doel.. De snelste zijn. Flo heeft er vaak wat van gezegd, gewezen op de risico's, stel dat je een kind dood rijdt, niets hielp. En gistermorgen was het dus raak.

Het gelaat van de eens zo machtige Prego V8 heeft een forse deuk opgelopen. Flo zn humeur ook, om nog maar niet te spreken van het humeur van de Arola-piloot. Netjes zoals het hoort eerst bij mevrouw geinformeerd of het een beetje ging. Het eerste wat ze riep: " Ik kan niet meer lopen!!! " Daar kom je bij Flo niet heel ver mee, want die rollator in de kofferbak was binnen no-time gespot. Maar goed, kop koffie met rum en het ging alweer heel aardig met mevrouw. Onthoud dat, koffie met rum, komt zo aan de orde. Schadeformulier ingevuld naar behoren en gelukkig kon mevrouw weer verder razen. Even netjes wachten tot ze de hoek om is en dan de politie bellen dat er weer een Arojakkeraar is doorgereden na een aanrijding en dat je vermoed dat er drank in het spel is. Kind kan de was doen, in the pocket. 

Zowiezo niet zo!

Zondagmiddag, heerlijk. Op zondag gaat Flo als ie vrij is lekker senioren. Dat is namelijk geen bevolkingsgroep, dat is een werkwoord. Heerlijk met de auto met 80 per uur op de linkerbaan de A2 afzakken terwijl Vera Lynn uit de speakerts van de V8 braakt. Het gaat over dappere matrozen en soldaten en vrouwen die eenzaam thuis achter blijven, dat was nogal niet wat. Onderweg stoppen bij de benzinepomp en lekker 5 keer verkeerd tanken met een beetje schaapachtige blik op het gelaat. Bij de kassa alles gepast afrekenen tot het laatste muntje aan toe (hoe doen ze dat toch iedere keer???) en lekker zuigen over prijzen van dingen die een maand geleden niet in de reclame waren en over een maand nog steeds niet. De immense rij die inmiddels fors begint te morrelen achter me nog even toebijten dat er tegenwoordig geen respect meer is en dan tergend langzaam dwars door de rij naar het toilet sjokken om vervolgens weer 10 minuten tegen de puisterige weekendhulp te klagen dat het toilet geen zeep meer heeft.

Buiten staan inmiddels 35 auto's te wachten, maar dat krijg je met die kleine parkeerplaatsen, daar gaan we dus mooi niet staan. Bij de parkeerplaats van Van der Valk rammen we eerst ff vakkundig 4 deuken in overigens pover geparkeerde auto's om na de 5e deuk verop op een leeg parkeerterrein de wagen te parkeren met de lampen aan. Heerlijk zo'n lunch bij van der Valk. In een behaaglijke 35 graden celsius eerst even de complete biografie voordragen aan de receptioniste voor we afzakken naar het restaurant via de sauna, het solarium, mortuarium, parkeerplaats, kantoor van de manager, weer de sauna, de keuken, de toiletten en tenslotte een klein zaaltje waar droevige mensen praten over politiek, geloof en afvallen. Die bordjes mogen ook wel wat duidelijker in het vervolg. In het restaurant eerst even flink klagen over pratende, rokende, fluisterende en ademende mensen om vervolgens de ober zo lang mogelijk aan de tafel te houden, record staat op 11 min. 34. Als het eten is gebracht alles terug sturen op medische gronden om vervolgens een bak brintha naar binnen te slobberen. Als de brintha aan de planten hangt nog even flink klagen over de prijs en dan weer naar buiten via de sauna, het solarium, mortuarium, parkeerplaats, kantoor van de manager, weer de sauna, de keuken, de toiletten en tenslotte een klein zaaltje waar droevige mensen praten over politiek, geloof en afvallen. Die bordjes mogen wel wat duidelijker in het vervolg. Buiten zoveel mogelijk mensen lastig vallen met mn lege accu, liefst mensen met haast om vervolgens heerlijk ontspannen weer met 80 op de linker baan van de A2 naar huis te pruttelen.. Ik verheug me nu al op mn volgende vrije zondag!!!

Het bos in..

Eindelijk weer eens tijd.. Ben de afgelopen tijd erg druk geweest, maar goed dat mag de pret niet drukken. Heb me de afgelopen tijd weer goed druk gemaakt over van alles en nog wat en dat moet er toch een keer uitkomen.

Afgelopen weken heb ik namelijk nogal wat mensen van hun geloof zien vallen. Teleurgestelde koppen, treurwilgen met verbeten monden. Het gezicht naar beneden over straat strompelend met witte knuisten ferm om de bruin leren tas geklemt op zoek naar de waarheid. Hoe hadden ze zo stom kunnen zijn, hadden ze dan helemaal niets door? Schuchter om zich heen kijkend met het schaamrood op de kaken vluchten ze in de schaduw van portiekjes naar huis om daar totaal ontredderd op de bank in elkaar te zakken.

Ik heb het natuurlijk over de PVDA stemmers. Dat wist u al, maar toch. Het jongetje wat vroeger altijd gepest werd op school, de helft van zn schoolperiode hangend aan de kapstok in de gang heeft doorgebracht, altijd als laatste gekozen werd bij het voetballen waarna zn kleding gestolen werd bij het douchen, het jongetje heeft wraak genomen. Het jongetje wat 5/8 van zn jeugd met gebalde vuistjes in slaap viel de tekst fluisterend: "Ik krijg jullie nog wel..." dat jongetje heeft na al die jaren zn langverwachte eerwraak gekregen. En heel de PVDA geloofde Woutertje... Stumpers.

Na prinsjesdag gelooft niemand meer in Woutertje. En maar klagen. Kijk eens goed wie hem op zn plekkie heeft geholpen?? Misschien weet je nu waar de B van B-1 voor staat.. Fijne avond.

Herbert

Geboren in Gottingen, getogen in Bochum. Bochum zou later 1 van de meest herkenbare liedjes worden in Duitsland. Hij speelde een rol in 'Das Boot'. En bovenal is hij onverwoestbaar aanwezig in de Duitse muziekbeleving. Herbert Gronemeyer is Marco Borsato, Guus Meeuwis (de weg, directe cover), Paul de Leeuw en vele anderen in 1 lichaam. En ja, het is even wennen aan duitse songteksten. Zeker in het Duits.

Herbert is de man in Duitsland. Bezig met zn zoveelste tour door Duitstalig europa (Duitsland, Oostenrijk,Zwitserland) trekt Herbert meer bezoekers dan Marco en Guus bij elkaar. En terecht, de muziek is fenomenaal. Flo houdt met argusogen de aanvragen van onze Duitse collega's in de smiezen. Komt Herbert erin voor springt Flo naar voren. Van Flugzuege im Bauch tot Amerika tot Land unter tot Ich hab dich lieb, het zijn allemaal wonderschone nummers. Geen wonder dat onze Guus zijn inspiratie uit het oosten haalt. Hij heeft gelijk.. Herbert rocks!

Voor de potentiele liefhebbers: HIER meer info.

Het is niet altijd slecht...

Misdaad is foei. Bah. Iedereen moet zich aan de wet houden. Tenminste, zo is dat ooit bedacht. Binnen de wet heb je ook nog de ethiek. Als je kijkt naar de 'media' zijn er nogal wat ethische normen en waarden. Voorbeeld: Flo filmt Patrick Kluivert die zn kinderen gedag zegt bij het Gelredome, vlak voor een wedstrijd. Patrick zegt dat hij dat hij niet wil hebben dat zn kids op tv komen. Flo overlegt met regisseur, regisseur gaat meteen akkoord. Case closed. Nogmaals, het gaat hier over mensen. Er is echter ook een club mensen die zich 'journalisten' noemen die het wat minder nauw nemen met dit soort ethiek. Ze verdienen hun brood aan het leed van anderen, provoceren, balanceren op de rand van het toelaatbare, oftewel, kakkerlakken.

De gemiddelde sport- en zuigblad-fotograaf is zo'n kakkerlak. Uitzonderingen daargelaten hebben ze schijt aan afspraken, privacy, ethiek, collega's en ga zo maar door. En daar zit m de grootste uitdaging. Tijdens een beetje voetbalwedstrijd worden collega cameramensen van de televisie te grazen genomen door hufters van de bovenste plank. Flo was net een paar maanden in dienst toen bleek dat je als goed assistent meer moest kunnen dan bossen en kabels trekken. Even vooropgesteld, als assistent was/is je cameraman heilig. Op het moment dat hij een beuk krijgt van een fotograaf is er maar 1 remedie en dat is grof geweld. Normaal gesproken geen 1e uitweg, maar je leert snel in de grote wereld. En je denkt dat het een uitzondering is. Bij wielrennen is het meestal meppen na de finish, maar voor de rest moet het wel meevallen. Nou niets is minder waar. Met grote regelmaat is flo zn schouder als statief gebruikt tijdens een interview en vaak moest het interview knarsetandend van woede worden afgemaakt. Flo is namelijk van mening dat iedereen zn werk moet kunnen doen. En bij grote evenementen is het alleen maar goed dat er afspraken gemaakt worden, zolang iedereen zich er maar aan houdt. En dat is het grootste probleem bij die kakkerlakken. Dat lukt dus niet. Voorbeeld: stupid spoiled whore komt vrij uit de bak. Veel te vroeg, maar als je vrij bent wil je weg. Als er dan een miljoen bloedzuigers voor je wielen staan gaat Flo een beetje twijfelen. Moet je gas geven of rustig wachten tot de gieren volgevreten terugkeren naar hun nesten? GAS GEVEN. Ethiek en normen hebben ze al schijt aan dus erop en erover zegt flo. Vol gas. Laat ze hun eigen leed maar fotograferen. Dat is het moeilijke ook tegenwoordig. Sinds flo af en toe verantwoordelijk is voor een clubje collega's op lokatie moet er af en toe gerelativeerd worden. En dat is niet altijd even makkelijk..

PS, hier en HIER krijgt Flo ook een glazen oog van. Klim in een toren en krijg een vliegtuig in je bek, loeder..

Good riddens..

WEL/NIET/WEL/NIET/WEL/NIET/WEL/WEL!!! Godzijdank zit die draak weer vast. Wat een wanstaltige vertoning. De hele voortgang van dit verhaal kan blind copy-paste door naar wikipedia inder klasse-justitie, bah.

Paris vertegenwoordigt alles waar Flo een hekel aan heeft. Zij is echt het schoolvoorbeeld voor de Amerikaanse geest. We hebben wat te besteden dus we doen lekker waar we zin in hebben. De wet/ethiek/normen en waarden, alles ligt in een diep ver verleden als het er ooit al is geweest. Leven boven de wet, alhoewel de wet niet altijd 100% conform Flo's gedachtegoed is, bleek al te veel gevraagd.
En nu is ze zielig.  Kan nauwelijks slapen onder de lakentjes. Heeft erg veel moeite zich aan te passen aan het leven achter tralies. BAH! La diva mag blij zijn dat Flo geen rechter is in het meest hypocriete land ter wereld.

Wat Flo betreft rot mevrouw lekker weg in een tochtige cel. Sleutel wegsmijten, vergeten dat er iemand zit. Jankerd...

Hij gaat lekker!!

Over 15 jaar staan we stil. Echt waar. Zeggen ze zelf. Fijne conclusie als je nagaat dat we nu al op gemiddeld 400 km file per dag zitten. Dan staan we niet alleen 's morgens stil. Ook niet alleen 's avonds. Neen, de hele dag. De hele dag niet harder dan 10 km per uur. Dat betekend dat je om in amsterdam te komen 3 en een half uur onderweg bent. Groningen? Twintig uur. Wel lekker dat je het nu al weet trouwens.

En hoe lossen we dat op? Men asfaltere 1 strook asfalt erbij. Maar liefst 1 hele strook. Dat is nog eens visie. Geindexeerd zitten de meeste snelwegen in de randstad nu ongeveer op 128, waar 100 al file veroorzaakt. Met die ene strook gaan we richting de 114. En daarmee is het opgelost!

Terecht wil niemand zijn vingers branden aan de logistiek in ons kikkerlandje. Het is voor vele politieke kopstukken al een Waterloo geworden. En het is ook niet makkelijk, toegegeven. Als je namelijk wil uitbreiden ga je groen bedekken met asfalt. En dan komt een zwaar gesubsidieerd apparaat in werking waar je vrij veel last van hebt, oftewel linkse milieu-hufters. Werkloze steuntrekkende rooibos-eikels die geen oplossingen hebben, alleen maar bezwaren. Het beste voor nederland is dan ook alle auto's het land uit en alles weer met paard en wagen doen. Het geldverslindende procederen wat die stinkende hippies tot een kunst verheven hebben, daar hadden we 6 miljoen panda's, 14 miljoen ringstaartmaki's, 3 korenwolven, 3284 komodo varanen, 13722 boomklevers, 12 doeroekoeri's, 7 kapibara's, 4 boomkikkers en 1 wombat voor kunnen redden. Doe eens ophouden dus!   

Krijg toch de hondegriep.

Het valt me de laatste tijd nogal op dat we in Nederland nogal druk zijn met griepjes, koudjes, koortsjes, hoestjes, snottertjes en ga zo maar door. Iedereen wordt ziek niet lekker en half forensend Nederland trekt zuchtend en steunend naar de apotheek om met een hutkoffer vol pillen, zalfjes, kwakjes, gaasjes, buisjes, zakjes thuis de strijd aan te gaan met een virusje of een bacilletje. Alles oplossen in een glas koolstof-gefilterd water en met een week of drie zijn we weer boven jan, toch?

Gevoed door paniek berichtgeving vanuit het haagse pluche is iedere week wel een nieuwe reden om de pharmaceutische industrie te spekken. Is het niet de kippengriep is het wel de varkenshoest. Is het geen varkenshoest is het wel gekke hamsterziekte. En de 1 is nog erger dan de ander als we het rapalje uit Den Haag mogen geloven. Neem voldoende voorzorgsmaatregelen (geef veel geld uit aan pillen) en er is niets aan de hand. Klinkt simpel toch?

Maar er klopt geen ene reet van. Reclames op tv suggereren dat je met behulp van darmflora verrijkende yoghurt rommel je huishouding op orde hebt. Anders dus niet? Ik weet niet hoe het met de rest zit, maar in dit lichaam zit een afweersysteem. Dat is bedacht om virusjes en dat soort futiliteiten voor zn rekening te nemen. Dat is zn taak. Mijn afweersysteem is tot de tanden bewapend om iedere ongewenste gast af te maken bij binnenkomst. Griepje? Beng, dood. Verkoudheid? Beng, dood. Koorts? Idem. Als er onverhoopt toch iets binnenkomt waar de weermacht geen raad mee weet ga je naar een ziekenhuis waar slimme mensen werken die je afweersysteem helpen er alsnog vanaf te komen.

Dat is het grootste probleem op het moment. We zijn niets meer gewend. Raar dat je dan vatbaar bent. Als je je afweerstoffen uit een pakje haalt moet je ook niet zaniken als het daarna mis gaat. Als er 1 bacil te veel in het leidingwater zwemt sproeit de halve bevolking zich maanden blubber op de pot. Mijn advies, kop in de sloot en zuipen. Ophouden met afweer uit een pakje. En al helemaal niet meer luisteren naar het gelal uit Den Haag. Verkouden varken? Op het spit en tot op het bot afkluiven. Gekke hamster? Tien minuten bakken in olijfolie en met huid en haar opvreten. Dat lost de weermacht wel op.. 

In de aap gelogeerd.

Eindelijk goed nieuws uit de dierenwereld! Het is na al die jaren toch gelukt. Alle Beest-plant-boom-bedelstichtingen zullen juichend voor de buis gezeten hebben! De evolutie is begonnen! Iedereen die dacht dat gorilla's zichzelf niet kunnen bedruipen kunnen gerust gaan slapen. Het tegendeel is bewezen.

In diergaarde hokken verzamel-vereniging is het namelijk begonnen. De eerste nieuwe stap in de evolutie. Gorilla's houden namelijk niet van water. Sterker nog, ze houden minder van water dan Bonnie st Claire van Spa blauw. En toch was er 1 de eerste. We hebben dus een primeur te pakken. Om een gorilla de gok te laten maken over 4 meter gore groene zooi heen te springen moet er dus wel nood aan de man zijn geweest.

Stel je zit namelijk al jaren in een hok in een koud land. Het weer is kut en je hebt de hele dag schreeuwende kinderen aan de rand van je bak. Als klap op de vuurpijl komt er ook nog iedere dag dezelfde midlife muts je uitzicht verstieren. Dag in, dag uit. Jaren lang. Ik was na de 2e dag al met een eind hout de hekken over geklommen. En nou niet roepen dat Bokito een spuitje moet krijgen. We willen allemaal wilde dieren zien. En we lopen allemaal te klagen dat zo'n beest de hele dag aan zn gat zit te ruiken. Komt ie dan eindelijk in beweging, moet je niet zeuren. Dat is nog eens 'wildlife'! En dat maakt diergaarde Blijdorp de eerste interactieve dierentuin ter wereld! Nog een primeur! Marianne Thieme, zet de hekken maar open! We gaan heel rijk worden..

Leve de keunigin!

Oh, wat was het weer een spektakel. Zinderend, in iedere vorm van het woord. Men buigt zich over de onmogelijke opgave: Hoe nu verder. Hoe kan iets van dit niveau ooit overtroffen worden... Hoe kun je de hoogste berg beklimmen en daarna de lat nog hoger leggen?

Het was koninginnedag in Bilthoven. Traditioneel gezien krijgt iedereen dan ongevraagd een door winkeliers volgeragt foldertje met daarin als je goed kijkt een blik op wat een unieke bijeenkomst dreigt te worden. Maar liefst 3 alinia's met uiterst nuttige informatie vormen de rode draad van een nieuw jaarlijks hoogtepunt in de toch al zo bruisende gemeente. De rest van het foldertje refereert voornamelijk aan Vredesteijn binnenbanden en half om half gehakt.

Koninginnedag in Bilthoven is dan ook een waar spektakel, enkele voorbeelden: Zaklopen tot 12 jaar (pedofielen uitgesloten van deelname), ringsteken (pedofielen uitgesloten van deelname), touwtrekken (onder begeleiding van pedofielen), en verder is er een groots opgezette demonstratie van de lokale scouting vereniging. Er staat niet in de folder waartegen de scoutingvereniging demonstreert, maar het belooft groots te worden. Extra vroeg erop uit dus, de aanloop zal wel massaal zijn.

Er zijn dus mensen die bovenstaande activiteiten verzinnen. Sterker nog, ze zijn er een jaar mee bezig. Dat noemen ze een oranjevereniging. Bilthoven is nu lijdend voorwerp, maar troost je, het gebeurd overal. Een jaar lang loopt het rollaterend, kwijlend en voornamelijk steuntrekkend gedeelte van de gemeente te bekvechten over het type zak, de groepsleider bij het touwtrekken en Wim die het jaar daarvoor in publieke dronkenschap de vereniging voor lul zette. Een jaar lang lullen en besluiten dat datgene wat de stofnestenvereniging verzint de verlangens van de rest van de gemeente behelst.

FLIKKER OP. Er zit geen hond te wachten op dat tering zaklopen, vingerverfen, ringsteken en andere 18e eeuwse kutspelletjes. Trek de stoute schoenen een keer aan, pak die rollator en loop voorbij het hek van avondrood en kijk een keer goed om je heen. Er is echt niemand die je een plezier doet met de kop van jut, het spijkerpoepen en het appelhappen. Rot op met je hink-stap-sprong. Dat was voor de 1e wereldoorlog al niet tof meer. Dat het de jaren daarna noodzaak werd om een mijnenveld te doorkruisen is puur toeval. Hou toch op met je scouting. Stop ze in het bos waar ze horen en waar de hopman lekker zn gang kan gaan. Wat je niet ziet heb je geen last van. En boven alles, hou toch op met je oranjevereniging. Als je oud bent moet je niets meer organiseren, dat laat je aan anderen over. Als je geen werk hebt ga je eerst werk organiseren. Kom daarna maar een keer lullen over hoe je de rest klaar denkt te spelen.

Afgelopen jaar zat Flo in 020 met koninginnedag. Nou is 020 ook wanstaltig, maar het scheelt een hoop ergernis.

En woonboten zijn tof.

En nou die hendjes...

Nederland wordt steeds schoner harder. Onlangs stond ie nog in de krant, Howard, onze grommende held. De blauwe knuffel van de postbank had zn vriendin dezelfde kleur aangemeten als zn eigen vacht. En dat is niet handig als bn-er (nou ja, bn-er...) die met de regelmaat van de klok op de buis verschijnt. Even vooropgesteld, hij is nog niet, tenminste door de rechter, veroordeeld. Tot nog toe is ie dus gewoon onschuldig, tot het tegendeel bewezen is. Dat de complete neerlandsche oude media de galg al gevuld houdt is bekend.

Je moet zowiezo een beetje uitkijken als celeb in Nederland. Ik kan erover meepraten. In iedere vuilnisbak zit tegenwoordig een fotograaf. Iedere scheet die dwars zit wordt breed uitgemeten in de kranten. Als wij (celebs) met een kilometertje of 100 te hard gepakt worden door de politie staat het wel meteen op pagine 1 van de televaag. Ik begrijp dat de plebs in Nederland dat nooit doen, tuurlijk, jullie kutautootjes gaan namelijk geen 100 km per uur te hard. Jullie daihatsu-tjes halen uberhaupt geen 100 km per uur. Wees blij, het gaat een keer vervelen en bij jullie in de buurt heb je best wat aanzien met je opel astra.

Het grootste voordeel wat jullie hebben is anonimiteit. Onderdeel zijn van een grauwe grijze massa die volk heet. Lekker je nietszeggende baantje volmaken om vervolgens in je nietszeggende opel astra naar je nietszeggende huis te gaan in je nietszeggende dorp (zeewolde). Gapend luisteren naar je nietszeggende vrouw en je irriteren aan je nietszeggende kinderen. Bij de eerste beste ruzie je handjes laten wapperen om je nietszeggende vrouw weer in het gareel te krijgen. Want het gebeurt namelijk veel meer, een rondje klapppen bij echtelijke ruzies. Alleen dat staat nooit in de krant. Vaak komt het niet eens tot een aanklacht. Mijn advies: Vrouwen ga kick/thai-boksen, karate, kung-fu,jiu-jitsu, tai-kwondo of een andere sport doen. Lees je ook eens in de krant dat het andersom gebeurd, lijkt me heerlijk.Tot zover flo's tips aan plebs, fijne middag op de braderie.

Zin an!

We zijn even gestopt bij een rasthoff om wat te eten te halen. Het is 7 uur 's avonds en het is teringdruk bij het restaurant. Reden: De voorjaarsvakantie. Waar wij fluitend 7 weken richting de sneeuw scheuren moet de rest van Nederland een jaar wachten om 5 dagen te kunnen spelen in de sneeuw. Op zich niet erg, maar wat je door zo'n restaurant  ziet schuifelen, mijn god.

Want na een jaar van plannen met de buren/ goede kennissen/ vrienden (doorhalen wat niet van toepassing is) is het dan zo ver voor de doorsnee 9 tot 5 hark. Het grote avontuur begint. En hoe. De 9 tot 5 hark heeft de route al 100 keer doorgenomen. Midden in de zomer sneeuwkettingen gekocht en gepast. Nog een keer gepast nadat de winterbanden eronder gezet zijn en vervolgens in de kofferbak gestopt. DVD schermpjes gekocht bij de dixons voor de kinderen en voor Trudie, de man van Henk die altijd een andere route rijdt als ze ging wintersporten, maar die discussie is met de komst van de TomTom definitief de wereld uit geholpen. Na veel discussie een dorp uitgekozen omdat Trudie en Henk zeker wisten dat er meer sneeuw ligt in Oostenrijk dan in Zwitserland en na de 5e keer omboeken toch voor een hotel gekozen omdat Trudie niet wil koken. Het is dan bijna zover, de dag van vertrek nadert. De 9 tot 5 hark heeft de hele auto al de avond van te voren ingepakt als Trudie en Henk met hun bagage komen. Het blijkt toch een hoop bagage te zijn voor in een renault twingo. Terwijl Henk met Trudie ruziet over de aanwezigheid van een strijkplank in de bagage heeft de 9 tot 5 hark al een skibox geleend van de buren die na 3 uur min of meer aan de auto vast zit. Eindelijk zit alle bagage erin als de vrouw van de 9 tot 5 hark aankomt met een riante picknickmand met voorbesmeerde boterhammetjes, potjes pindakaas, hagelslag en 6 kilo drop. De mand moet maar bij Trudie op schoot, net als het jongste kind. De terechte opmerking van Henk over de sneeuwkettingen die inmiddels onder 150 kilo bagage liggen resulteerd in het opnieuw uit en weer inpakken van de auto. Het is inmiddels 1 uur 's nachts en de stemming is opperbest. Trudie doet daar nog een schepje bovenop door te roepen dat ze toch beter met de auto van Henk hadden kunnen gaan. Om 3 uur is het dan zover, de auto is volledig gepakt en klaar voor vertrek. De 9 tot 5 hark gaat de auto alleen nog even aftanken en dan gauw naar bed, want Trudie wil vroeg vertrekken.

De dag van vertrek. De kinderen zijn strontvervelend, die moeten namelijk naast Henk en Trudie op de achterbank en ze roepen dat die stinken en dat Henk een alcoholist is. Na een paar ferme klappen van de 9 tot 5 hark snotteren ze alleen nog maar. Trudie, inmiddels aangekomen blijkt eenzelfde picknickmand mee te hebben genomen als de vrouw van de 9 tot 5 hark en de mand moet mee, geen discussie mogelijk. De 9 tot 5 hark is inmiddels druk op zoek naar de voedingskabeltjes van de TomTom en de dvd schermpjes die waarschijnlijk onder in 1 van de tassen zit. De beoogde vertrektijd van 7 uur ligt inmiddels ver in het verleden. De dvd's die Trudie zou regelen voor de schermpjes blijken allemaal gehuurd te zijn voor 1 dag dus de boete over een week drukt de stemming een beetje. De buren die al 2 uur geleden naar schiphol zijn vertrokken schijnen al in het vliegtuig te zitten. Als het circus bijna klaar is voor vertrek blijkt de st Bernhard van Henk en Trudie nog naar het hondenpension te moeten. Niet met de auto van Henk, die staat met schade bij de garage. De vrouw van de 9 tot 5 hark ziet een dag noeste twingo-schoonmaak in rook opgaan als de natte incontinente St bernard riant bezit neemt van de achterbank. Trudie en Henk gaan mee naar het pension wat pas om 1 uur opengaat om de hond weg te brengen. Als ze om 3 uur weer terug zijn begint het vouwen van menselijk vlees in de getergde twingo. Eindelijk kan de vakantie beginnen. Jammer dat er file staat op de a1 tot en met de a58, waardoor de eerste 100 kilometer 4 uur in beslag neemt. Na 4 uur tikken en zoeken op de TomTom blijkt alleen de benelux erin te staan. Gelukkig zijn er kaarten mee, die liggen ergens onderin de kofferbak. Even zoeken als er gestopt wordt bij de rasthoff, kunnen ze meteen de skibox weer vastmaken die rammelend en beukend op het dak ieder gesprek onmogelijk maakt.

Bij het rasthoff blijkt dat ze niet de enige zijn die op vakantie gaan. De hele parkeerplaats staat vol. Na 2 keer in een lange wachtrij te hebben gestaan omdat zowel Henk als de 9 tot 5 hark de portemonnee in de auto vergeten is kan er eindelijk gegeten worden. Niet door de kinderen want die zijn al een uur misselijk van de toffees van Trudie. Even een tafeltje zoeken nog, dat moet wel roken zijn want Henk en Trudie paffen als een schoorsteen. Jammer dat in het roken gedeelte alle tafels bezet zijn, in tegenstelling tot het niet-roken gedeelte. Trudie vraagt aan een jongen met gips om zijn pols of zij zijn tafeltje mogen gebruiken hetgeen op een resoluut nee komt te staan. Trudie zegt tegen de jongen wijzend op zn gips dat hij al gewintersport heeft en dus best ruimte kan maken. De jongen geeft Trudie gelijk maar roept er meteen achteraan: "Jullie hebben vakantie!"

Geef mij maar Amsterdam...

Gister weer een dagje doorgebracht in mn favo vuilnisbelt, bananenrepubliek van de lage landen, vluchtoord voor junks, dieven, louche advocaten en ander tuig. Kortom, dagje Amsterdam.

Sommige steden verdienen net als mensen soms een 2e kans. Soms is een 1e indruk niet de beste en na een 2e gesprek dan wel bezoek kan ook Flo nog wel eens bijdraaien.

Maar niet in Amsterdam. Wat een kutstad. Troosteloze naar weed ruftende puinbak. Ellendige hoop verzakte stenen. Eigenlijk is het ook geen stad. Een stad is iets wat leeft 24-7 en dan heb ik het niet over de liquidaties, en niet over de eindeloze stroom kleine misdrijven. Een stad moet bruisen, leven, moet je grijpen vanaf het eerste moment dat je voet zet binnen de stadsgrens. De enige manier waarop je in 020 gegrepen wordt is als je zakken worden gerold. Geen charme, geen uitstraling, bergen vuilnis waar je omheen moet laveren op weg naar het enige mooie pand in Amsterdam, het centraal station om zo snel mogelijk de trein te pakken naar ergens, maakt niet uit waarheen, als het maar hard wegrijdt. In de trein trekken de geuren en herrinneringen langzaam uit je neus en kop weg, geen zoetzure mix van urine en marihuana vermengt met bedorven melk meer. Geen proppers meer die je hun gore vreethuizen binnen proberen te lokken. Geen junks meer die lopen te bedelen om een eurootje. Geen luie straatmuzikanten meer die tokkelend op hun gitaar toeristen kwaad nakijken als ze geen geld krijgen. Onderuit gezakt in de trein verdwijnt alles in het donker van de avond. Ogen dicht en wakker worden in Utrecht, zoals het hoort.

En trekken maar!!

"We ondernamen in 2006 meer dan 12.000 antipiraterij acties. Het meeste daarvan betrof internetpiraterij. Er werden onder meer 115 illegale p2p sites met meer dan 1,5 miljoen geregistreerde gebruikers afgesloten. Daarnaast werden 8.580 internetadvertenties voor illegale dvd?s van film, muziek en interactieve software verwijderd. Ook waren er meer dan 200 civiele acties tegen piraterij op markten en illegale invoer. Tenslotte nam FIOD-ECD enkele tientallen strafrechtelijke acties."

Het gaat hier over de stichting BREIN met Tim aan het hoofd. Stichting BREIN is een tijdje geleden ontstaan toen bleek dat je cd's kon dupliceren. Dat kon toen al 5 jaar, maar de gemiddelde platenbons heeft zn huig zo vol met witte reus zitten dat ze drie jaar nodig hebben om de werking van een scheerapparaat te begrijpen. Stichting BREIN was geboren en u merkt het resultaat, niemand kopieert meer mp3's of cd's.

Op zich is het terecht dat het probleem wordt aangepakt. Tenslotte vreten wij tele- en evenementen boeren er ook van. DVD-registratietje links recht draaien we het handje niet voor om en de opbrengsten betalen dat ook gedeeltelijk dan wel geheel. Verder moet een artiest gewoon geld verdienen. Klaar, punt uit, als je iets kan wat anderen niet kunnen mag je van Flo best wat meer saldo op de rekening courant hebben, eten wij ook weer van en de huur op de pc hooft is niet mals.

Maar dan, de platenbazen. Michael Jackson vergeleek de directeur van sony met een nazi, niet dat hij zelf motorisch helemaal jottum was, maar toch teken aan de wand. Onze oud minister van munten en flappen en ras-snob Herman heeft zich zo verrijkt aan de nederlandse consument dat hij zonder enige schaamte met zn snobley dagelijks naar het binnenhof liet transporteren. Op zich prima, en flo heeft er keihard om gelachen, maar het gejank van platenmaatschappijen dat u, de consument steelt, schei toch alsjeblieft uit. Ook flo heeft 44 keiharde guldentjes betaald voor een cd. VIERENVEERTIG GULDEN, lees het nog 1 keer. Voor een schijfje plastic waarvan de productiekosten beneden de 5 piek liggen...

Met de invoer van de dat-recorder en later de minidisc gevolgd door de cd-r voelden de heren op het pluche wel nattigheid, maar dat werd afgewimpeld als zijnde een minieme bedreiging. Dat zou wel overwaaien. Nu een aantal jaar later is het eind volledig zoek, kinderen kunnen downloaden voor ze kunnen lezen, iedereen heeft ADSL of sneller en trekt het net sneller leeg dan palingvissers het ijsselmeer. En dat mag u niet doen van de heren platenmaatschappijen. U bent een piraat. Niet met zo'n hoofddoekje, een lapje voor het oog, een houten been en een papegaai op de schouder, maar een muziekdief. Zie de schrale gezichten van degene waar u van steelt, toegegeven, geen platenmaatschappij, maar net zoiets. U moet zich schamen, ook namens Tim.

En als u livesets van DJ's zoekt moet u absoluut niet HIER kijken. Voor de jaarmixen van 2006 mag u onder geen beding HIER kijken. Daar kan Tim zich voor een ton per jaar vreselijk aan irriteren. Foei!

Daag Tim!

Ei-pot-ka-pot.

Goed nieuws iedereen! Flo is ook cool! Flo heeft nl een ubertrendy-hippe-ik-hoor-erbij-EIPOT gekocht. Wel een beste investering. Gekocht in Adelaide, vol trots zonder muziek mee rondgelopen in down under. Thuis aangekomen in billywood meteen aangesloten op de pc en niet lullen maar vullen, volraggen dat ding.

Tenminste dat was de bedoeling. Toen bleek dat je voor itunes HBO informatica gestudeerd moest hebben werd het ff een ander verhaal. Niets lulde met niets en al na 1 dag werd flo een beetje narrig. Opgeven staat niet in het woordenboek dus er zal en moet herrie uit de EIPOT komen. Dat is ook gelukt. Na een halve dag schelden en tieren, ongevraagd doorverwezen naar de webwinkel van die coltrui van Apple is het dan toch gelukt om muziek op de EIPOT te krijgen. Wat flo gedaan heeft, geen idee, maar het werkt, niet meer aankomen en hip over straat lopen met die witte dopjes die klinken als de eerste boxen die je kreeg van je vader omdat hij geld had om eindelijk fatsoenlijk geluid in zn woonkamer te planten.

Maar toen, afgelopen week, onderweg naar oostenrijk, de EIPOT mee natuurlijk. Lekker in de auto onderuitgezakt luisteren naar flo zn favoriete deuntjes. Totdat de EIPOT besloot dat hij aan recovery toe was. Flo heeft het gelaten geaccepteerd, per slot van rekening heeft iedereen zo'n apparaat dus kan het niet slecht zijn toch? Thuis aan de pc hangen en klaar is kees of wie daar ook mee bezig is. Nou, niets bleek minder waar.

Apple is namelijk een schijtmerk. Grote bek over graphics en ipod, stabiel systeem. Mn anus. Apple is net zo stabiel als mn laatste relatie. Vanmiddag bij de montage van het eindejaarsfilmpje liep de final cut pro meerdere malen vast, mn EIPOT schreeuwt om recovery waar hij vervolgens niets mee doet, itunes is onoverzichterlijker dan het bestuur van ADO Den Haag en als klap op de vuurpijl klinken de dopjes van je EIPOT naar het polygoonjournaal. Topspul die appelrommel. Een systeem wat stabiel claimt te zijn heeft volgens mij geen 'force stop' optie nodig toch? Een EIPOT heeft een resetbutton, waarom eigenlijk? Het merk heeft wereldwijde garantie. U roept goed? Denk even na, dat is geen luxe, u heeft het nodig...

Brand is erger...

Vanaf heden gaat flo de week voor u doornemen. Niet dat u daarop zit te wachten, maar ach, het zal wel weer leesvoer worden met een hoog galgehalte. In volslagen onlogische volgorde, ook dat nog. U bent gewaarschuwd.

Afgelopen week is veel gesproken over het wel of niet van een burka. Een burka is een soort landbouwzeil waar mensen die denken dat varkens vies zijn zich onder verschuilen. Bovendien is een burka ook erg handig bij het filantropisch winkelen als winkelmandje. Waarom iedereen zich zo druk maakt is flo onduidelijk. Al vind je het lekker om met een olifant op je hoofd rond te lopen, lekker belangrijk. Bovendien is zo'n lap wel handig als je je handen wil wassen als je van het toilet af komt. Geert vindt dat het allemaal niet kan. Dat is ook het enige wat Geert vindt. Voor de rest hebben we bar weinig zinnigs gehoord van Geert Verwilderd. Net als de rest van de carnavalsvereniging in Den Haag trouwens. De buit is binnen dus het leunen is begonnen. Nog even een kabinet in elkaar flansen, de verlichting dimmen in de kamer en we gaan weer 4 heerlijk suffe jaren tegemoet waarin niets gebeurd waar dit land bij gebaat is. Enige belangrijke wijziging, de term blaten en mekkeren mag niet meer. Dat is namelijk branchevervaging voor hoefdieren, groetjes van Marianne..

Verder voelen de hoeren in de hoofdstad zich genaaid. De president van bananenrepubliek 020 heeft besloten dat er sprake is van criminaliteit in de paalpezerij. De nobelprijs voor de wetenschap is dus al vergeven, stop maar met zoeken. Er is sprake van witwassen. Wees blij dat er in ieder geval nog iets gewassen wordt. Je moet er niet aan denken dat de yoghurt van de wethouder voor je aan je stokstaart blijft hangen. Dat is trouwens wel het voordeel van een prostituee met een glazen oog, die kan je pijpen en het wilhelmus zingen tegelijk. Schijnt dat 100 vrouwen op straat komen te staan, maar dat probleem lossen ze later wel op, over een jaar of tien of zo.

Gekleurde pieten banjeren door het beeld heen bij het jeugdjournaal. Volgens de redactie omdat ze door een regenboog zijn gevaren met de pakjesboot. Volgens mij omdat de redactie door het zoveelste subsidie slurpende niemendalletje met te veel tijd aangepakt zijn. En aangezien het staatsjournaal de ruggegraat heeft van een spons is dit na negerzoengate de 2e diepe knieval die Nederland maakt. Jammer dat er niemand in de kamer zit die zich daaraan durft te branden. Waarschijnlijk zijn volgend jaar de gele pieten ook verdwenen omdat de chinese bevolking gaat steigeren. Daarna de rode pieten van Jan Mao Mao Marijnissen en daarna de groene pieten van Greenpeace wegens portretrecht. Aankomende week maar even subsidie aanvragen om de blanke pieten te verbieden, daar gaan we toch naar toe aankomende jaren...

Almeira-Vella

Ooit was het trendy. Goedkoop. Nieuw. Avontuurlijk. Trendsetters noemden het een nieuwe vorm van kolonisatie. Wonen in de polder was da shit. Zeg maar.

Voor de prijs van een appartement in de randstad kocht je in almere lelystad en zeewolde een rijtjeshuis. Of nog gekker, vrijstaand. Rien Poortvliet zou met een gloeiende pook beide ogen permanent blind maken bij het aangezicht van de eenheidshap, Anthon Pieck zou zich schreeuwend van de hoogste flat gooien bij het zien van de fantasieloze architectuur.

Maar toch groeit het als een gek en is het een groeigemeente die gaat als een speer. En Flo is erachter waarom.

In een dorp/stad/enclave in de rest van de wereld gebruikt men namelijk borden en straatnamen om mensen duidelijk te maken. Info borden voor de reizigers die onvoorbereid op pad gaan worden te pas en te onpas geplaatst en anders is er altijd iemand die je de weg verteld.

Welkom in Almere. Het enige infobord van het dorp is druk bezocht. Flo is op familie bezoek in de polder en staat al 10 minuten te wachten tot de rij weg is. Gefrustreerde truckers geven het uiteindelijk maar op en de meeste kom je na een half uur weer tegen als ze scheldend en tierend door een woonwijk pruttelen met 18 meter wasmachines achter zich aan. Toegegeven, het is ook niet echt overzichtelijk en de plattegrond is 4 jaar oud, niet het meest handige in een stad die jaarlijks met procenten in omvang groeid..

Op de bonnefooi dan maar. Gesteund door een gezond gehalte postduif navigatie kan het op zich na Sydney, Melbourne, Brisbane, Adelaide en Kuala Lumpur de weg te vinden.. Dat zijn namelijk steden, in Nederland hebben we dorpen. Ook die rommel in 020 ja. Na een een kleine 3 kwartier en vele wijkjes hofjes, perkjes, parkeerplaatsen wordt flo een beetje narrig. Dan maar de laatste optie, bellen. Het blijkt dat Flo inderdaad niet echt in de goede richting zit. Oftwel aan de andere kant van de 'stad'. Dan de gok maar nemen dat er weer een prent wordt uitgeschreven voor bellen in de auto (140 euro na inflatiecorrectie) en na 15 minuten plek bestemming bereikt.

En dan blijkt waarom mensen in Almere wonen. Vanwege de ruimte. Flo werd rondgeleid in een uiterst serieus huis. En, huizen zijn nooit ouder dan pak m beet 30 jaar, dus geen gezeik met monumentenzorg-rapalje, geen criminele aannemers, geen buitenlanders kansjongeren/ouderen. Heerlijk.

Tijd om te gaan en wederom lijkt een vooroordeel aan vlokken geslagen te zijn. Nog even snel de instrukties gekregen om weer op de snelweg te komen en de prego vervolgd zijn weg wederom. Tenminste, flo dacht 2e rechts, 4e links en dan rechtdoor. Of was het nou 3e links, 2e rechts en dan bij de stoplichten links? Toch maar terug en nog 1 keer goed kijken. En toen werd ineens alles duidelijk. Het groeitempo, de aanbouw. De vele hoeveelheden mensen die zich vestigden.. Almere heeft namelijk een heleboel ingangen. Alleen geen uitgang...

Is er iets schat?

Ok, ok, ik ga gezeik krijgen met de volgende tekst. Het is niet anders. Wat volgt zal wereldschokkend zijn, de kranten loeren en omroepen smullen al bij de gedachte aan dat wat komen gaat. Redacties wachten gespannen af. De waarheid gaat boven tafel komen na al die tijd..

Het gaat namelijk over vrouwen. En dat is nog tot daar aan toe, maar het gaat over de gebreken van vrouwen. En dan begeef je je op glad ijs. Dun ijs, dat ook, want vrouwen kunnen namelijk alles.... Behalve:

- Kaartlezen. Als vrouwen kaartlezen sturen ze je bewust dan wel onbewust volledig de andere kant op dan waar je moet/wil zijn. Ze kan net zo goed niets zeggen, na de rotonde 14 keer genomen te hebben kom je erachter dat de huwelijkse voorwaarden de term 'levend begraven' godzijdank niet opgenoemd hebben. Je wil naar Frankrijk en je eindigt in Bulgarije. Daar heeft de man overigens de tomtom voor uitgevonden. Dat is een antikaartleesweerstand die je huwelijk zeker ten goede komt.

- Autorijden. Je gaat op vakantie naar noem eens wat ,zuid europa. Het eerste stuk rij je altijd zelf, terecht, want je hebt de auto ook betaald, later neemt de vrouw het stuur in hand. Niet heel veel later sta je met het schadeformulier op de motorkap een spanjaard uit te leggen dat hij idd voorrang had omdat zijn stoplicht wel op groen stond. Volgens je vriendin, dat ze moge branden in hel, was het een voorrangsweg. Je vriendin komt namelijk al jaren in Tarragona, dus ze zal het wel weten!

-Eten. Als je een vriendin/vrouw hebt eet je per definitie niets meer wat je ooit lekker vond. Je bent overgeleverd aan de grillen van de allerhande, de modegrillen van de cuisine worden je door je strot geramt met grof geweld. Als laatste lijmpoging bied je aan om ook een keer te koken, waarna al het opgediende voer wordt afkeurd met de calorie vermelding erbij. En dat het jou schuld is dat je vriendin dichtslipt vanwege het vette voer.

To Be Continued...

Triplex on tour

De zomer is voorbij. Iedereen, behalve flo die nog 8 weken pleite gaat, pakt de draad weer op. De dagelijkse gang van zaken, zeikende kinderen, boze baas, hond aan de diaree, alles begint weer.

Maar gelukkig is iedereen lekker uitgerust. Na heerlijk 5 weken door europa te hebben geprutteld met de knaus kunnen we de hele wereld weer aan. Er gaat tenslotte niets boven op vakantie gaan met de caravan.

Heerlijk. We hebben alle tijd. Die heb je ook nodig, want je knort met 80 km/h richting het zuiden. Gelukkig ben je de enige, want wie gaat er nou met een stapel triplex op wielen 3 dagen in de auto zitten om in de bloedhitte op een camping te gaan staan. De camping waar niet op je komst gerekend is, dus de 1e 3 dagen sta je met je rukhut op de parkeerplaats waar iedereen denkt dat het een afwerkplek is en je vrouw benaderd voor te weinig geld.

Maar dat is het vakantiegevoel. Je chemisch toilet ontstoppen met je blote armen omdat de drol en 400 tampons van je vrouw de boel dermate blokkeren dat je 's morgens bij het opstaan van de keukentafel  standaard natte voeten hebt. De keukentafel die ook je bed is moet eerst opgeruimd worden voordat je kan ontbijten. Gelukkig is het maar 14 kilometer naar de dichtsbijzijnde bakker, dus je ziet een hoop van de omgeving. Eerst nog even de voortent opzetten. Jammer dat die nat opgevouwen een jaar lang heeft liggen ruften in die bak voor op de dissel. Meteen maar even een wunderbaumpje of 8 meenemen als we toch langs de bakker gaan. De vakantie is nu echt begonnen. Jammer dat je in het gebied staat waar bosbranden de lucht zwaarder vervuilen dan de wunderbaumpjes, maar we blijven optimistisch.

Koken doen we ook aan boord. Spullen in de voortent, en datgene wat de hond niet heeft opgegeten als je een gasfles hebt gekocht 40 kilometer verderop omdat je die ook vergeten bent, beloofd een heerlijke maaltijd te worden. Jammer dat je maar 1 pan tegelijk warm kan houden omdat je fornuis de afmeting heeft van cd-hoes. Geen probleem, zetten we de pan die klaar is in de voortent. Nadat we terug zijn van de dierenarts omdat de hond zn bek heeft verbrand aan de loeihete pan besluiten we uit eten te gaan, het is tenslotte vakantie. Hond mee, die naast een rol verband om zn bek enorm stinkt naar de ardennen, lekker het dorp in, waar blijkt dat inflatie ook aan de mediterranee inmiddels een bekende term is.

Niet dat uitmaakt, we zijn tenslotte met de caravan, gaan we gewoon naar de volgende plek. Nadat de banden zijn verwisselt omdat je altijd in de glasscherven parkeerd, de borg niet uitbetaald wordt omdat er glas op je standplaats ligt, rijden we door naar de volgende lokatie. Europa ligt aan onze voeten...

Dik voor mekaar!

Ja, stoppen met sturen! Geen poen meer, geen vreten, geen knuffels en geen acties meer organiseren! De hond los als de collectant verschijnt! Wegzappen bij de bedelspotjes! Trek nog een zak chips open als er een buikje in de camera huilt!

Het heeft namelijk helemaal geen zin. Niet goed, geld kwijt. Jammer maar helaas. In goed overleg is besloten dat, kraan dicht, u kent het wel. Wij van het rijke westen hebben inmiddels een miljardje of ugh in die plak stof gepropt en eerlijk is eerlijk, inmiddels heeft iedere afrikaan een AK-47 in plaats van de ouderwetse speer, maar dat was volgens mij niet helemaal de bedoeling. Kindjes adopteren via univrek bleek ook niet te werken want iedereen had hetzelfde kind. Behalve de directeur van die toko, die heeft helemaal geen kinderen. Wel een dure auto. Met electrische ramen. De buikjes in Rwanda hebben helemaal geen ramen. Wel lekker, kunnen ze ook niet stuk gaan. En je hoeft geen subsidieaanvraag in te vullen voor HR++ glas. En je hoeft ze niet te zemen!

Eigenlijk hebben ze daar niet zoveel te klagen in Afrika. En als ze het wel doen horen we het toch niet. Ik ben de laatste tijd vrij weinig gebeld uit Angola met de mededeling dat ze honger hebben daar. Dat is weer een voordeel, als je geen telefoon hebt hoef je je ook geen zorgen te maken of je wel of niet de juiste belbundel hebt. Of dat je de rekening automatisch laat afschrijven. Nog een voordeel, als er geen wegen zijn, hoef je ook geen wegenbelasting te betalen! Kijk, dat scheelt toch een hoop snoeffels op jaarbasis. Verder, als je geen auto hebt heb je ook dat gezeik niet ieder jaar met die kut-apk bij die criminele garagehouder op de hoek. En je kan niet geflitst worden. Het voordeel van een waterpomp? Makkelijk, scheelt een hoop gesjouw met statiegeldflessen naar de super. Die ze ook niet hebben. Dat scheelt dus weer een stapel kutfolders in de brievenbus!

Nee, we mogen concluderen dat het dik voor elkaar is in Afrika, zolangzamerhand mogen ze hun eigen broek gaan ophouden. Oh, die hebben ze ook niet. Is dat ff mazzel, scheelt weer getrut bij de wasmachine!

Post van Bill

Flo heeft er een vriend bij. Tenminste een wannabe vriend. Sinds mn laatste update van mn windows krijgt flo namelijk steeds post van Bill. En die post is niet mals.

Volgens Bill loopt flo namelijk groot gevaar. Sterker nog, volgens Bill is flo zn software niet legaal! Toch tamelijk verontrust zoekt flo in Bill zn mailtje waar flo na lang zoeken achter komt. Meteen maar bellen.

Bill is aangenaam verrast dat hij gebeld wordt, na wat gekeuvel over geld, miljoentje links rechts, u kent het wel, is de tijd aangebroken om serieus in conclaaf te gaan. Volgens Bill moet flo naar zn site en daar voor veel geld (hoe rijker hoe gieriger) een update downloaden om zo door de sterke armen van Bill zn afdeling beveiliging beschermd te worden tegen een fenomeen dat het internet heet. Flo is niet van het meegaande, maar Bill klinkt oprecht bezorgd, dus vooruit dan maar..

Maar dan, een week later, flo wordt gebeld. Door Bill. Kak, vergeten de nummerherkenning uit te zetten. Bill vraagt zich af of we nog wat leuks gingen doen, naar een lanparty of zo. FF snel de accu is leeg truc en flo is weer verlost van de microsofte goeroe.

Weer een week later, voicemail. Van Bill. Hij heeft geld gegeven voor afrika en per ongeluk het continent gekocht. Wat nu te doen. Een sms later blijkt dat Bill het bonnetje niet meer heeft dus geld terug is ook geen optie. Dan maar een leuke zandbak voor de kinderen.

Weer een week later, de bel gaat. Flo rijdt met golfkarretje naar de deur, staat Bill aan het eind van de oprijlaan met een koffer in zn handen. En dat is nu drie weken geleden. Sommige vrienden kom je gewoon niet meer vanaf..

Nouveau Louis, maintenant!

De economie in Nederland trekt aan. Normaal gesproken is dat alleen belangrijk voor plebs en abn-bank boys en girls die krampachtig hypotheekjes proberen te slijten. Voor Flo maakt het allemaal geen reet uit. Dat miljoen meer of minder zien we al jaren niet meer aan de afschriften.

Het heeft ook een groot nadeel. De verkoop van wanstaltige mode accesoires neemt ook een vlucht. Waar je vroeger plebs zag sleuren met een kippeleren adidas weekendtas zie je tegenwoordig een gemiddelde 9-tot-5-en-daarna-rap-aan-de-wijn-trut met wanstaltige tassen, schoenen, hondedekjes (verhuisdeken voor hond) en meer dat van dat visueel pulp rondlopen. En dat ze dat doen is ook nog tot daar aan toe, Flo kan als nouveau riche de plebs er met 2 handen op zn rug uitplukken, maar het is allemaal zo jammer.. 

Om te beginnen word je als nouveau riche in je voorkeurswinkels ineens geconfronteerd met laten we zeggen, een ander kaliber volk (armen). Dit stoort enorm tijdens het shoppen, zeker de tijd die het winkelpersoneel kwijt is aan die eendagsproleten. Verder erger je je mateloos aan de smakeloze jaren 30 tasjes die Louis heeeeel lang geleden heeft ontworpen voor de oude rijken aan de mediterranee.

Doelgroep toen waren de oude doorgezopen en gesnoven sherrymutsen aan het como-meer. Iets teveel te besteden en niets te zeggen thuis, dus shoppen. En ineens gaan in Nederland de zadelhofjes en de van de Laartjes roepen dat het mode is. En dat is het dus godverdomme niet.

Het is namelijk, niets uitgezonderd, spuug en spuug lelijk. Zeg nou eerlijk dames, een tas met motief dat overeenkomt met het behang van je oma, goudkleurige protserige sluitingen die zo kitsch zijn dat de barsten in je netvlies springen, kom nou toch.. Luister nou niet naar alles wat die afgeragde relnichten uit de modewereld roepen...

En tot slot, 1 zo'n tasje staat gelijk aan 5 hongerbuikjes een jaar in leven houden. Alleen dat vertellen ze er niet bij in de winkel. Hou die zuurverdiende centjes dus lekker op zak anders loop je volgend jaar te kloten als die tas op marktplaats moet, omdat je het niet meer kan betalen..

Jazeker de Apotheker!

En we hebben er weer 1, de zoveelste niet-homofiel die wel elke avond een spuit in zn reet steekt.. Dames en Heren, Floyd Landis. Winnaar van de apothekersronde 2006 met 61 pillen voorsprong. Floyd ging een beetje naar naar de klote in de bergen, ging 's avonds vroeg naar bed en reed de volgende dag de reclamecaravaan op 34 minuten. Men sprak van een groot wielrenner.. Een echte winnaar.. En een drugsverslaafde..

Floyd zat namelijk zo vol met rotzooi dat als hem nu begraven, hij er over 300 jaar nog puntgaaf bij ligt. Als ze floyd morgen cremeren is heel noord-west europa een jaar stoned. En de muggen die hem 's nachts beten zijn overleden aan een overdosis...

En we mogen niet generaliseren, omdat er 1, euh..... 318 renners op dope zijn betrapt moeten we niet meteen roepen dat ze allemaal junks op fietsen zijn. Het is heel normaal dat mensen 230 km kunnen fietsen met 45 km per uur gemiddeld en met 35 km per uur een helling op pedaleren van 20%. Daar hebben ze voor getraind. En dat de gemiddelde levensverwachting van een wielrenner ver onder die van een keniaanse hongerbaby ligt is ook toeval. Kent u hem nog, Pantani?

Nee, het is dik in orde met de wielrensport, alles loopt op rolletjes. Af en toe wordt er een ploegarts (medicijnman) opgepakt omdat ie met 800 kilo epo in de bak achter het circus aan hobbelt, maar dat zijn echt incidenten. Dat er ieder jaar minimaal 20 "atleten" uit het circuit gelazerd worden omdat ze zo strak staan als een dakpan is normaal.

In dit geval is de tour de france de sigaar, maar hou toch eens op met die onzin. Zeg gewoon waar het staat, iedereen die ook maar wat met wielrennen te maken heeft zit zn huig, zn neus en zn reet te stuffen met de meest creatieve medicijnen op de markt. Stelletje karakterloze honden, lafbekken.

Floyd is inmiddels op weg naar de states, op de fiets. Gistermiddag vertrokken en hij verwacht morgenochtend aan te komen. Hij zit toch prima in zn vel.

Gentlemen, he made it!

Het is ongewoon druk in het gemeentehuis in Leusden. Onder het felle licht van televisielampen worden door vele handen druk camera's op statieven gezet, scherpgesteld, banden verwisselen vliegensvlug van eigenaar. Fotografen verdringen zich om het beste plekje te bemachtigen en van een afstand lijkt het een reusachtige mierenhoop van snoeren, lampen en mediavolk.

Het is dan ook bijna zover, de spanning valt van de gezichten te lezen als de burgemeester binnenkomt, gevolgt door dr Werkman, en de familie Davids, vergezelt door een advocaat. Met geknepen ogen door het felle licht verzoekt Burgemeester de Vet de aanwezige pers om plaats te nemen. De Spanning is nu te snijden.

"Goedemiddag allemaal..." In de ogen van de burgemeester is de spijt af te lezen dat hij geen mediatraining heeft gevolgd. " Welkom, ook namens de familie.. Ik wil graag het woord geven aan dr Werkman, aangezien de familie nog te aangeslagen is om u op dit moment te woord te staan. " Dr werkman knoopt zijn das recht en schraapt de keel, dit is zijn moment. De oren in de zaal worden gespitst, hier was het allemaal om te doen..

" Hedenmorgen om  09:13, in de kliniek in Leusden is een lid van de familie Davids geopereerd aan een gezwel in de flank. " De dokter laat bewust een stilte vallen om de spanning verder op te voeren. " Na een intensieve chemokuur in de afgelopen maanden, zonder aanmerkelijk resultaat, is besloten tot deze drastische stap. Geen makkelijke keuze, maar de patient staat bij ons bekend als optimistisch, positief en vol met levensmoed. De ingreep staat bekend als risicovol en we hebben na uitvoerig overleg besloten om deze vanmorgen om 09:13 te laten plaatsvinden."

"Nadat de patient onder narcose is gebracht is het gezwel ter grootte van een cherry tomaat chirurgisch verwijderd. Ik kan u met trots mededelen dat de operatie is geslaagd." Een luid gejuich ontspringt in de zaal en de vele flitsten geven aan dat de aanwezige fotografen dit het moment achtten...  "Doch echter, de dokter neemt het woord weer, de weg van revalidatie zal een lange moeilijke en vaak pijnlijke zijn." De dokter kijkt nu streng. " De komende maanden zal de familie een zware tijd tegemoet gaan in het revalidatieproces en ik verzoek u dan ook als pers om een gepaste afstand te houden met het gezin. Ook voor hun is de revalidatie begonnen." In de hoek klinkt een snik als het de dochter van de familie te veel wordt." Ik dank u voor uw aandacht."

Zo snel als hij begon is de persconferentie ook weer voor bij, journalisten hollen naar de uitgang terwijl fotografen zich verdringen om de familie en de dokter voor een laatste kiekje. Dat persen moeten rollen hoeft men geen journalist uit te leggen en binnen niet afzienbare tijd pronken de eerste artikelen al in de kranten.... LEES VERDER...

Relatie beheer. Met name beheer.

Via een vriend van me werd ik geattendeerd op een relatiesite. Hij had al 2 jaar verkering met zn digitale vriendin, dus dat moest flo ook maar doen. Even vooropgesteld, ik heb een teringhekel aan die louche koppelsites met foute advertenties en schreeuwerige banners. Maar aan de andere kant is de meest cheasy lakse simpele manier om een roedel mokkels aan de haak te slaan zonder dat daar inspanning tegenover staat. Zo zijn we dan ook wel weer, ff oproepje in elkaar flansen..

geslacht: nee, leef nog.

ogen: 2 stuks

gewenste relatie: date (sex)

postuur: buik inhouden, slank.

rookt: sigaret uitmaken, niet.

sport: ff zoeken naar dambord, gevonden, ja.

hobbies: luisteren naar de vrouw, strandwandelingen, volgende VIVA, open haard aan (kopen we tegen die tijd wel),  culturele bijeenkomsten bezoeken (komen ze nooit uit...), met de hond door het bos lopen (deur open, hond een schop)

Ff foto schieten, zwart wit maken, dat verhult de helft, ff shoppen... hopla, knippen, plakken en plaatsen. En dan maar wachten totdat hordes wulpse kippen zich melden bij mn mailbox.

Het is inmiddels 5 dagen geleden en ik moet toegeven, mn mailbox heeft nog geen zichtbare moeite met de continu stroom aan geinteresseerde mokkels. Ok, er reageren wel types, maar die hebben alle reden om op zo'n site te staan. Want godskelere, er zitten monsters bij, out of this world. Ik wil niemand meer horen roepen dat god geen humor had. En dat adverteert dan met: Volslanke vlinder zoekt maatje.. Mn schaamluis ontbranden spontaan.. Ik heb nog nooit een vlinder gezien van 300 kilo, zo noem je jezelf toch niet. Of een oproep: Jonge vrouw, trendy en hip, zoekt vriendje voor een wereldtrip. En daar ga je te ver, flo ff berichtje terugsturen... Jonge vrouw, met partytent als slip, en een reet zo groot als een vliegdekschip, zoekt sukkel, geilend op reuzenkip.

Het zal dan ook niemand verbazen dat flo binnen 3 dagen meteen al webmensen in de box had. Dat hun site niet bedoeld was om te schofferen. Ze gingen er vanuit dat het incidenteel was..sukkels. Meteen de oproep maar ff aanpassen... geen dikke wijven, weer die websjaak in de mail, dikke wijven is ook schofferen, ze gingen er vanuit dat het incidenteel was.

Inmiddels is flo zelf maar gaan zoeken, toch nog inspanning. Ff al die advertenties af, blijkt trouwens een breed begrip te zijn, slank. Ff al die mutsen hetzelfde bericht sturen.. copy paste, hopla, klaar is kees of wie er ook mee bezig is. En inmiddels begint de winkel aardig te lopen, de reacties stromen binnen, nog ff een invalide geblokkeerd, een paar van die dikke monsters beledigd, mailtjes van de websjaak gewist. Eerst ff iedereen op msn krijgen, vissen we later de gsm nummertjes wel uit de vijver, en binnen no time lig je in de wipperette..wereldsysteem. De relatie van mn maatje is inmiddels al lange tijd glorieus aan snort gegaan, bleek dat ze vrolijk door liep te daten..Respect..

Mn msn roept ping, zo te horen is er weer wat in de valkuil gedonderd..

Paniek in snob country!

Heren, er is een verontrustende situatie ontstaan! De poenpatserij waer wij ons mee onderscheiden van het volk (plebs) dreigt in het geding te komen. Gaarne uw aandacht veur het volgende. In de states, u weet wel waer wij wintersporten, is een snob in opspraak geraekt door 1 ongeval. Normael geen punt, maar hij heeft bij het ongevalletje zn Enzo om 1 of ander flutautootje heengekruld. Normael geen probleem, portefeuille trekken, advocaetje links, vergoedingkje rechts. Doch echter, onze lotgenoot had kennelijk iets teveel van de overigens peperdure wijn gesnoept en dat konden de veldwachters aldaer niet echt waerderen. Ook dat is nog te overzien, even een paar muntjes in het spaervarken van de dochter van de hoofdpet, en klaer is kees of wie wij daar dan ook voor inhuren. Maar dan, de boys uit Italie waar die karretjes vandaen komen, kregen nogal lucht van de situatie. Resulte overflakkee, meneer Magnussen nog iets Magnusson mag geen ferrari's meer kopen. Dan ben je knap in de aep gelogeerd. Heb je meer dan genoeg pegels om zo'n karretje in 1 van je 9 garageboxen te plempen, mag je van die pizzaboys er geen 1 meer kopen. Meneer Magnussen nog iets Magnusson staet op den zwaerte lijst namelijk. Ridicuul is het, RIDICUUL!

heja heja hockey met een stockey...

Geschiedschrijvers opgelet! Al zaterdag aenstaende zal wis en waerachtig een waer spectaekel plaetsvinden op de lokale hockeyclub te Bilthoven. Reunisten, -nasten, internisten en ander raepalje zal zich collectief schaeren in een ongekend specktaekel dat zijn weerga niet kent. Op die dag zal naemelijk Anne Fleur haer onuitwisbare impressie geven van het clublied der stichtse hockey cricket en zuiplappen vereeniging. Het geheel wordt gecompleteerd door toetsvirtuoos Louzewies en het showelement in de vorm van de sherry dancers. Advies van uw veurzitter: Kom vroeg, zoals u waerschijnlijk nog weet zijn de sherry dancers een ware haeppening.

Verder zal op zaeterdag een veiling georganised worden voor een willekeurig goed doel waer we de naam niet van kennen. Icoonen van onze vereeniging als Marie Julie Claire veilen zelfgemaekte werken die we nog kennen van de laetste veiling waar niemand dat pulp wilde kopen. En ofcourse de diner daete met de immer chaermante Anne Christine, we hebben dan ook goede hoop dat de diner daete dit jaar wel meer dan 5 euro opbrengt, en nee Jan Willem, jij mag als echtgenoot niet meer meebieden. Parkeren mag overal in de buurt maar het liefst wel dubbel. Volg dan ook de aanwijzingen op van de ingehuurde dakloze met oranje jas aen. Het spreekt voor zich dat er op het clubhuis versnaeperingen van divers pluimage zullen zijn.. Tot zaeterdag!

Rapalje is het!

Afgelopen weekend stond in de bijlage van het linkse rakkers weeksufferdje de volkschcourant een artikel over Bosch en Duin. Best interessant aangezien ik daar ook een jaar of 15 heb gewoond, dus blad open, lezen. Maar wat er in het communistische krantje staat strookt wel erg ver van datgene wat ik gezien heb in die 15 jaar. Als we het politburo moeten geloven crossen de maybachs met verveelde dvd kijkende kindertjes achterin van 9 tot 5 achter elkaar aan door de pittoreske straatjes. Ongelukkige moeders die doorgesherryd achter de natuurstenen vensterbank naar buiten loeren naar hun veel te diepe achtertuin. Waarschijnlijk op zoek naar geluk. Of verstand, had je maar na moeten denken toen je 20 jaar geleden voor de poen koos.
Volgens het geitewollen sokken blaadje leven er in Bosch en Duin ook meer miljonairs per vierkante meter dan waar dan ook in Nederland. Dus nog meer dan in Lelystad.. Gelukkig is voor het interview nou net die ene bal gecharterd die het echt niet snapt."Hebben ze bij me ingebroken, laten ze mn kunst hangen...." Ik zie de boefjes al, blaadje op schoot, markertje erbij, bent u thuis van het weekend?
Nee, de volkschcourant schept een totaal ridicuul overtrokken beeld. Beetje miljonairtje pesten, omdat je zelf nooit geld hebt verdiend. Beetje afgeven op onze Maybachjes, stumpers. In Bosch en Duin zit genoeg geld om dat flutblaadje van jullie 13 keer op te kopen en er een campingcourantje van te maken. Merken we niets van aan de afschriftjes. En een beetje schreeuwen dat de hakkelaar kind aan huis was in Bosch en Duin. Nou ja, misschien was dat wel zo, hij is tenslotte ook rijk en we trekken een beetje naar elkaar toe. Poen zoekt poen zal ik maar zeggen...
Maar als het jullie niet bevalt horen we het wel. Zetten we een keurig hekje om de place, mannetje met hondje erbij. Mogen jullie lekker van achter het hekje kijken naar de overigens peperdure villaatjes. Maak er maar lekker een dagje uit van, paar van die ,krijg het mn strot bijna niet uit, leenbakker stoeltjes mee, blikje sinas van de aldi en kijken. Want, links of niet, ook communisten zijn wel eens jaloers. En uw blaadje dient als bodem voor het raskattenbidet .

Update: Het pretentieloze stukje vind u HIERRR

Nog een sigaartje opa?

Op 4 mei herdenken we de slachtoffers van de 2e wereldoorlog. Op 5 mei vieren we bevrijdingsdag. Zo gaat dat al jaren en als ezelsbruggetje, 4 mei vieren de Duitsers onze doden en 5 mei wij die van hun. Maar goed, het is 4 mei. Als ik in Nederland ben ga ik dan altijd naar het gemeentehuis. Waarom weet ik eigenlijk ook niet, maar het gaat al jaren zo en ik vind het prima.
Zo ook afgelopen jaar. Half acht stond ik er weer. Herdenkingen heb je in alle soorten en maten en over het algemeen maakt het me geen reet uit, zolang het maar niet genant is. Dat was het dus wel en niet zo'n beetje ook!
Er is nl een commissie voor dit soort ongein en de gemiddelde leeftijd daar is 314 dus als die stofnesten opgegraven worden om dit soort theekransjes te organiseren loopt het in de regel uit de hand. Het begint al met het monument. Vroeger werd het monument liefdevol omarmt door een dichte haag. Dat gaf het een beschut en beschermd gevoel, waar heel de Bilt het mee eens was. Maar ja, er kwam een foeilelijk doch peperduur nieuw gemeentehuis en 1 van de aanwezige illuminatie heeft besloten, bomen weg. Dus als je nu voor monument staat, kijk je links en rechts ervan op een parkeerplaats uit. En nog genanter, daar staat op 4 mei een meneer van de vrijwillige brandweer met een reusachtige gasfles en een brandblusser. En aan die fles zit een dikke oranje slang die dwars door het bloemperk langs het monument waar een roestige weber staat te pruttelen. En dat is dan de symbolische vlam. Nou dat is het goedverdoemme dus helemaal niet. Het is een ouwe roestige kut-weber waar de avond daarvoor een doorsnee 9 tot 5 lul zn fikken heeft verbrand bij het omdraaien van de kippepoten! En aangezien niet iedereen heel happig op gas was in WO2 is het dan ook vrij ongepast dat er een man met een gasfles in de lijn van het monument staat, die ook nog godverdegodver om 8 uur de kraan opendraaid als iedereen 2 minuten zn muil moet houden en het enige wat je dus hoort die pruttelende kippenbrander is!
Ook mooi, nieuw in de gemeente, weg gaan zonder veteraan. Doel van het spel is simpel, je neemt een veteraan mee naar de herdenking, plakt hem op een stoel, gaat er naast zitten, iedereen ziet je zitten en binnen no time heb je zelf ook een buik vol lintjes en kruisjes. Makkelijk te rechtvaardigen, want de meeste veteranen zijn door hun leeftijd en schotwonden moeilijk ter been. Je trekt ze na achten nog 1 keer uit die stoel, druk ze een kransje of boeketje in hun klauwen dat ze bij het monument neer donderen, zet ze weer neer en wacht even tot de grootste drukte weg is. En dan loop je weg. Je bent aan de hele avond nog geen uurtje kwijt en je ziel is weer gereinigd. En de veteranen halen ze later wel weer op met de veteranenopruimdienst.
Gelukkig werd de avond gecompleteerd door de 2 slechtste trompettisten uit idols 1 die een aantal minuten lang blaartrekkende herrie over de menigte uitbraakten. De barsten sprongen in je netvlies. En dat werd dan afgewisseld met het urker alcoholistenkoor. Heerlijk. Ik vroeg me altijd af waarom mensen altijd naar beneden kijken bij dat soort bijeenkomsten, maar nu weet ik het.
Uit pure schaamte.

Klassefeestje..

Iedereen heeft ze wel eens gehad, ze waren dan ook de basis voor je verdere bestaan in partyland. Als je mazzel had mocht je er zelf heen, had je pech werd je door je vader/moeder gebracht. Dan schaamde je je al kapot voordat het feest uberhaupt was begonnen.. Daar gaat het namelijk om, je eerste klassenfeest, in je eerste jaar op de middelbare school, de brugklas.
Al de hele week keek je ernaar uit, vrijdagavond, van 1900 uur tot 2200 uur, dansen en drinken bij Piet thuis in de schuur, die ouders waren ook niet gek.. Haastig trommelden de dienstdoende ouders ergens een knipper knapper lampje vandaan en werd de stereo in de schuur gemikt. FF snel kratje cola/fanta halen en het dak kon eraf. Als je 's avonds binnenkwam braakte de stereo getergd de meest vreselijke herrie uit, want we zaten tenslotte bij de grootste nerd van de klas thuis. Na een uur was de stereo overleden en moesten we onszelf vermaken. Binnen 30 minuten daarna was de hele schuur geschilderd van binnen met cola en fanta en standaard rond de klok van 9 kwam de vader des huizes binnen om iedereen op zn klote te geven. Vader weg, het feest kon door, ghettoblaster van Piet de schuur in en dan...schuifelen... Nou weet ik 1 ding zeker, dat ging vroeger heel anders dan nu. Als je tegenwoordig met een lekker wijf staat te schuifelen kluun je er zo dicht tegenaan dat ze je operatief moeten verwijderen eind van het lied. Vroeger ging dat heel anders, armen recht vooruit, schouders beetpakken, bewegen en hopen dat je ouders niet binnenkomen. Je had ook altijd haast om iemand te vinden bij het schuifelen, want het was net een soort van stoelendans, als je als laatste overbleef moest je met dat dikke wijf in de hoek schuifelen en niets was een grotere afgang. Negen van de tien keer liet je je danspartner al in het laatste couplet los en speerde je als een gek weg richting je vrienden. Eind de avond (21.45 uur) danste iedereen een beetje rozig van de fanta nog een paar nummertjes en daarna snel jassen aan buiten op straat wachten, als je namelijk pech had kwam je vader of moeder nog even op de valreep op het feest zelf vragen of je meeging.
Klinkt allemaal redelijk dramatisch, maar toch was het de basis. Als je toen in de hoek stond sta je nu nog steeds in de hoek. Het dikke wijf, toen dik, nu nog steeds dik. Vroeger in de hoek, nu nog steeds in de hoek. "Ik hou niet van dansen..." Tuurlijk trut, zou ik ook niet van houden als het alternatief vreten is. Bovendien als je je eigen voeten niet ziet is het zowiezo moeilijk te beoordelen of je daadwerkelijk danst of niet. Maar goed, de basis dus, vroeger schudde flo als eerste de fles cola leeg tegen de muren en wat er daarna allemaal is gebeurd is bekend. Ik kwam laatst een oude leraar tegen van de middelbare school. "Ben je nog steeds zo'n etter of ben je alweer een beetje opgedroogd?" Ik heb de rest van de dag alleen maar kunnen lachen..

Prent..

Nederland, een land van regels, orde, welstand en gaarkeukens. In Nederland zijn zoveel wetten dat bijna niemand meer weet hoe of wat, zeker de politie niet. En diezelfde politie, in aangeslankte vorm, maar dan zonder stop-of-ik-schiet-unit controleert ook op parkeer "problemen". Oftewel een dikke-steuntrekkende-Melkert-zeug met een bolhoedje staat prenten uit te delen in de binnenstad. Op zich niets mis mee, die mensen kunnen alle beweging gebruiken die ze kunnen krijgen, maar ze hebben ook een zeker fanatisme..
Zo schrijven wij een donderdagmiddag in de binnenstad van Utrecht, Flo parkeerd zijn armetierige wagentje op een parkeerplaats om te gaan shoppen. Uitgestapt en wel concluderend dat hij geen muntgeld op zak heeft om de gemeente mee te spekken. Dan maar even naar de febo, wisselen met een smoes, maar de wet is de wet, daar valt niet aan te tornen. Terug aangekomen bij het armoe uitstralende wagentje staat een geuniformeerd monster negatief knikkend een bon uit te schrijven. Ik had namelijk geen parkeerkaart. Ik leg het monster uit dat ik geen contant geld bij me had en dat ik dat bij de snackerette ben gaan wisselen, maar het monster toont geen genade. Ik leg uit dat de parkeerautomaten niet zo klantvriendelijk zijn omdat ze ook geen chip accepteren en ik dus moet gaan wisselen bij een lokale middenstander, het maakt allemaal niets uit. Sterker nog, het monster snauwt me ook nog toe dat ik met dat soort smoesjes niet ver kom.

En daar trekt Flo de streep.

Ik vertel de LBO tinnef dat het niet mijn schuld dat haar hele leven een totale mislukking is, wijs haar op de afwezigheid van een trouwring aan haar worstenvingertjes en leg uit wat daar ten grondslag aan is, betrek en passant de duitsers nog even in het gesprek en leg haar uit dat euthanasie in haar geval ook nog op haar leeftijd toegestaan moet zijn. Hoe oud ze is? Doorzagen dat kreng en de ringen tellen! De teller staat inmiddels op 285 euro want blijkbaar kunnen ondefinieerbare geslachtsloze gedrochten ook een prent uitschrijven voor belediging van een staatshufter in functie.

Flo zegt "BAH!"

Kamp!eren

Als ik ergens een gruwelijke hekel aan heb buiten godsdienstgetinte bruiloften en politieke bijeenkomsten is het wel kamperen. Je vakantie doorbrengen op een camping is de ergste straf die je jezelf kan aandoen. Jezelf door de week heen sleuren met het gegeven dat het volgende week wel mooi weer wordt. Nou, geloof me, niets is minder waar, camperen is een sport voor mensen die er echt helemaal niets van begrepen hebben. Totaal niets, of je moet een voorkeur hebben om je verrotte tent die je van je zwager hebt geleend in het donker met te weinig stokken op te zetten in wat blijkt later een diepe wel te zijn.
Camperen, menig gezin reist af naar de Ardennen, of nog erger, zuid europa, met kinderen en al om daar "vakantie te gaan vieren". Volgens mij kom je na 3 weken zo verrot terug dat je minimaal een jaar moet revalideren.. "Ja, maar de charme van camperen is dat luchtbedje waar je op ligt" vertelde een vriendin van me ooit. "Trut, ik heb thuis een Auping van 11.000 euro, waarom moet ik in godsnaam op een net-geen-spijkerbed mn vakantie gaan vieren??
Eten, ook zo'n verhaal. Normaal gesproken gaat ieder weldenkend mens naar een restaurant, schuift aan, pakt de menukaart en besteld wat te vreten. Maar niets is minder waar, we staan op een camping en we zullen dus zelf koken. Dat het zeikt van de regen wordt ff vergeten. Vervolgens sta je in de zeikende regen op 1 of ander blauw kutblikje je speklap af te braden die vervolgens nog 3 keer op de grond valt vanwege de natte ondergrond voordat je hem naar binnen kan slingeren. Net geen maaltijd, maar de regen verhult je tranen.. Ellende die niet meer goedkomt..
Dag erna, je moet schijten. Als je een tent hebt kun je lang zoeken naar een inpandig toilet. Oftewel schijten bij de rest. Je loopt met een pleerol over het terrein door de regen en iedereen die je ziet weet dat je gaat schijten. Op dat toilet waar 98 demente idioten voor je min of meer hun crap hebben gedrapeerd over de bril waar jij moet zitten...
Moraal van het verhaal is, als je geen geld hebt, ga dan niet op vakantie, als camperen het alternatief is. Geloof me, een week op zo'n park dwingt je tot hele andere gedachte aangaande de euthanasiewet...

Stakkers

Kakkers. Misselijkmakende ballen met ribbroeken, hockeypolo's, ralph lauren petjes. In een dorp als Bilthoven waar ik zo'n beetje opgegroeid ben heb ik ze jarenlang gezien, geroken, gehoord en vooral geslagen. Kwakende etters met dubbele voor en achternaam die 's morgens door hun gelifte zwaar ongelukkige moeders met range rover met dampende labrador achterin op het plein werden afgezet. Of nog erger, op latere leeftijd met zelf beschilderde fiets.Toen ik 15 was, vrijdagmiddag schreeuwend in de karseboom, het honk waar je zonder hockeystick destijds niet eens binnenkwam. Ik was ze eigenlijk al vergeten, tot ik in 2004 in Athene in het Holland Heineken Huis stond. Het HHH, een ruftende biertempel ten tijde van de spelen, was de plek om te ontspannen, bier te drinken en te lachen. Broodjes kroket, frikandel en bitterballen vlogen in sneltreinvaart over de toonbank en mn cholesterolspiegel brak in duizend stukken uit elkaar na een avondje vet slobberen. Nederlander als ik ben stond ik iedere avond weer met klauwen vol vette ellende die je de dag erna op een loeihete griekse dixie naar buiten blaft alsof je een pak vla met krenten platslaat tegen de deur van een bus. Maar op een avond was het hommeles. Bitterballen op, en binnen niet afzienbare tijd ook de frikandellen. Paniek in de tent dus. Ik sta het op een afstandje kauwend op mn laatste frikandel te aanschouwen als ik ruw opzij geduwd word. Door Anne-Marie-Claire. Anne-Marie-Claire was namelijk senior manager Bitterbal en Frikandel. Blatend door haar portofoon probeerde ze wanhopig Fleur-Elize te bereiken die waarschijnlijk op de plee lag te krakken met Jan-Maurits. Zo snel als ze kon in haar iets te dure mantelpakje holde ze naar de vriezer om desnoods maar zelf de machine draaiende te houden. Ze worstelde zich zichtbaar geirriteerd door de dronken menigte heen met 3 doosjes bitterballen als ze vol op dr muil gaat. En met vol bedoel ik ook vol. Gat in mantelpakje, keurig 2 knietjes en een elleboogje open, parelkettingkje gebroken, haar door de war. Visuele traktatie noemen wij dat. Anne-Marie-Claire had het niet zo naar haar zin zeg maar. Ik wel, want ik had mn poot uitgestoken. Met de laatste totaal zinloze waardigheid in haar iets te dikke lichaam trekt ze zich aan een tafeltje omhoog en loopt alsnog met de bitterballetjes naar de snackerette. Inmiddels zijn Fleur-Elize en Roderick-Jan ook toegesneld, maar Anne-Marie-Claire heeft hoogstpersoonlijk de avond gered. Een jaar later sta ik bij een paardenpolo wedstrijdje een beetje mee te brallen met een club ouwe aardappelstrotten als 1 van die Burlingtonbrillen me verteld dat zijn dochter ook bij de spelen was. Als Catering manager van het Holland Heineken Huis. Mn ogen lichten op en als het inderdaad Anne-Marie-Claire blijkt te zijn waar het om gaat is de grijns niet meer van mn gelaat te bikken. Heerlijk om te horen dat de bitterballen-gnoe manager catering wordt genoemd in die contreien. De koortrut die nachtenlang de kots uit plees heeft liggen krabben was opeens manager facilities en ga zo maar door. Wat ik dan wel niet deed daar? Ik was daar als cineast, maar vooral als Bon Vivant!

Reunie

Onlangs heb ik een reunie gehad van mn oude school. Ik begin nu een beetje in de fase te komen dat je net zo warm loopt voor een reunie als voor je eigen verjaardag. Mijn oude school waar ik in mn eindexamenjaar nog gesolliciteerd heb voor de functie van conrector, met campagneslogans als "Ik kijk 's ochtends niet uit het raam, want dan heb ik 's middags niets te doen." Mn oude school Waar ik als eindexamengrap een handgranaat in de school heb verstopt en daarna de politie heb gebeld. Mn oude school waar ik mn eerste bijnaam kreeg ( notoire etter) en er trots op was. Mn eerste school waar ik mn schorsing afkocht met een fles champagne tot grote irritatie van mn mentor ( de hufter). Mn oude school waar ik in mn eindexamenjaar stipt om half 4 op het terras zat als de geitenwollen sokken brigade langsreed.
Nou daar had ik dus een reunie, en ik had er bar weinig zin in. De meeste van mijn generatiegenoten zijn namelijk al lang en breed afgestudeerd, samenwonend, lid van een tennisclubje en hebben een meer dan degelijke 9 tot 5 baan. En zien de reunie als een uitje.
Ik sjok de school in en er probeert meteen iemand een naamplaatje op mn borst te drukken. Ik ben ineens weer 10 jaar jonger en beloof de ijverige brugklasser dat ik m aan zn beugel ophang aan de hoogste boom als hij niet maakt dat ie wegkomt. Ik voel me alweer beter. Ik kijk om me heen met een intens gevoel van medelijden. Ik zie alleen maar brallende dassen en koortrutten. En nog erger, de generatie erna, brallend en kwakend staan ze te ouwehoeren over finance, corporale boekhouding, Anne marie Claire en dat ze het zo goed doet bij de ABN.
Plots sta ik oog in oog met een meisje dat de gemoederen onder de gordel jarenlang heeft bezig gehouden bij iedere kerel op school.. Het was een relmuts van de bovenste plank, en de leraren haatten haar niet zo veel als mij, maar het kwam verdacht dicht in de buurt. En nu staat ze voor me. Ik heb haar 10 jaar niet meer gesproken of gezien, maar dat ze nog gemoederen bezig houdt is een feit. Wij noemen zo iemand een lekker wijf, maar ik begrijp dat mn termologie verouderd is, dat heet tegenwoordig een topper. Ik vraag nerveus hoe het met haar is, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Een golf fiscale ellende stroomt over me heen en ik ben na het 3e werkwoord het verhaal al kwijt. Ze is tegenwoordig assistant controller private external finance, oftewel assistent van de controleur leningen consument. Alhoewel ze het niet helemaal eens is met mn vertaling. Ik haal een grap van 10 jaar geleden uit de kast, maar ze lacht niet meer om de dingen waar we vroeger om blauw gelegen hebben. Ze lacht uberhaupt niet meer. "Ga je nooit meer stappen of zo? " Vraag ik nog. "Geen behoefte aan. " is het antwoord. Geen fucking behoefte aan??? Wij hebben in onze jeugd in de kroeg gewoond! Ik heb met mijn reet hoogstpersoonlijk 34 barkrukken versleten! Ze ging nog wel eens naar een concert, de vader van haar man heeft namelijk een boxje in de arena. Onlangs nog had ze Robbie Williams gezien. Ik vertel haar dat ik daar ook bij was en ze roept meteen dat ze echt een topbox hadden en waar ik dan wel niet stond. Ik antwoord op het podium en de stand is weer gelijk.
Ik kijk om me heen en vraag me publiekelijk af of er ergens een vat met ouwe lullen vocht staat te lekken. Al mn partners in crime zijn burgervaders geworden. Saaie pennenlikkers met kalende achterhoofden. Het is een trieste constatering, maar ik kan geen andere conclusie trekken. Ze staan erbij als een roedel futloze kantoorknaken en als er al ooit twijfel was over mn beroepskeuze is die nu definitief weg. Iemand vraagt me op weg naar de uitgang nog wat ik tegenwoordig doe en ik antwoord dat ik brandpreventie deed bij een asielzoekerscentrum op schiphol, maar dat ik niet door mn proeftijd kwam.
Klaar mee, wegwezen, niets te zoeken, niets te halen en het allerergste, niets te lachen..

Ps, Een schildpad kan inderdaad door zn reet ademen... Hij zal wel uit zn bek stinken..

Hulpactie-Schmulpactie!!

Nederland staat bol van hulpacties, tv-marathonnetje links, 5-daagse hongersessie in een glazen huis rechts, de gebruikelijke geitewollen sok aan de deur met rammeldoos, De foldertjes in de bus met huilende pandabeertjes in een armetierig bamboebos in china, het houdt niet op.
En daar wordt Flo een beetje moe van zolangzamerhand. Dat gemekker altijd over eten, bossen die verdwijnen, AIDS, vogelgriepjes en ga zo maar door. Waar niemand bij stilstaat is dat we het hier ook niet altijd even makkelijk hebben. Laatst nog stond ik op de golfbaan en toen liep het linkerwiel van mn golfkarretje aan. En er is niemand die voor mij een hulpactie opzet, help piepende linkerwieltjes van golfkarretjes de wereld uit. Ik heb niemand gehoord. En dan die keer dat ik bij de Albert Heijn stond, ik wil carpachio maken, zijn gewoon de pijnboompitten op. Staat er dan een cameraploeg over mn schouder mee te kijken als ik desolaat ben? Nee, zeg ik u, we moeten zonodig mensen in Darfour helpen, die hebben namelijk honger. Ik zeg dan op mijn beurt, sta op lul, loop naar de super en haal wat te vreten. Daar is nog geen enkele hulporganisatie op gekomen. Bouw toch een supermarkt in zo'n land, ben je van het gezeik af, hoe moeilijk is het...
Aardbeving in Turkije, iedereen moet storten.. En wat gaan ze met het geld doen?? Daar huren ze dezelfde kutaannemer voor in om dezelfde klotehuizen die er al stonden weer op te bouwen! Geef al die aannemers dan een cursus huis bouwen voor dat geld, dat snappen ze duidelijk niet daar. Mocht dat niet werken, geef ze allemaal tenten om in te wonen, een tentpaal op je harses doet minder pijn dan een dak inclusief schoorsteen, dan heb je aan een pleister niet genoeg. En als voorlopig hoogtepunt de panda, daar gaat het dus niet goed mee. Alle bamboebossen verdwijnen en daar is de knuffelbeer overduidelijk niet blij mee. Als ik vroeger bij mn ouders aan tafel zat en ik vond het niet te vreten, no way dat ik van tafel ging zonder dat mn bord leeg was. Oplossing: Stop alle panda's in een dennenbos en laat ze er niet uit voor ze alle dennen opgevroten hebben.
Vragen? Geen vragen.

Het gaat dus niet goed...

Ik sta bij een willekeurige voetbalwedstrijd achter een willekeurig doel naar een willekeurige bal te schijnen. Het is lekker weer en de dag heeft een hoog pompiedom-gehalte. Plots word ik aangesproken door een man achter me. De man is medisch onderlegd en laat dat merken ook. De man heeft namelijk geconstateerd dat ik aan de tering lijd. Duidelijk een specialist. Ik laat het slechte nieuws tot me doordringen. Ik voelde me niet echt slecht of zo, dus het nieuws valt me redelijk koud op mn dak. Tuurlijk ik was wel verkouden, maar de tering, het is me nogal niet wat.
Ik geef de man 2,50 euro (eigen bijdrage) en probeer me zo goed en zo kwaad als het kan te concentreren op mn werk. "Je gaat eraan!" Schreeuwt de man me toe. Ik begin me nu redelijk zorgen te maken. Vanmorgen prima opgestaan en nog geen 6 uur later lijd ik aan de tering, kennelijk in vergevorderd stadium. Ik vraag me af hoe ik het thuis zal vertellen. Ik zal toch afscheid moeten nemen en wil dat waardig doen, niet als een stuk wrakhout, brallend en kwijlend in een ziekbed. Het werk heeft de hoogste prioriteit niet meer, ik ben alleen nog maar aan het bedenken wat ik nog wil doen voor het eind daar is. Ik kan het de specialist niet kwalijk nemen, die doet alleen maar zn werk en nog in het weekend ook. Die man is voor mij naar het stadion gekomen om me het slechte nieuws te brengen. Hij is overigens nog niet klaar, want vijf minuten later blijk ik ook al aan tyfus te lijden. Het gaat dus niet goed met me. Je zou toch denken dat je iets van symptomen gemerkt zou hebben, het gaat notabene over de tering en de tyfus, niet de minste! Ik besluit om de man in beeld te nemen, om Nederland een oprecht goed mens te tonen. De man wil me een biertje aanbieden tegen de schrik, maar struikelt kennelijk, want het biertje gaat vol over me heen. Ik geef de man geld voor een nieuw biertje en schaam me een beetje dat ik maar 2,50 euro heb gegeven voor zijn consult. Ook het nieuwe biertje gaat vol over me heen, maar het doet me niets meer, ik heb andere dingen aan mn hoofd, en kennelijk ook aan mn lichaam. Als er dus alleen maar hersenloze idioten op de tribune hadden gezeten had ik nooit geweten wat ik nu weet. Ik ben heel anders tegen voetbalpubliek aan gaan kijken..

Kerstinkopen....

Aahh.... December, maagdelijk witte maand. Maand van haardvuur. Maand van bezinning. Maand van vrede. En maand van kerstinkopen, die ik tot nog toe altijd in 1 dag heb weten te doen. Ik ga namelijk altijd naar winkels waar het assortiment zo breed mogelijk is, waardoor ik minder loop te sleuren en te zeulen met die rotzooi. Ik kom de eerste winkel binnen en het is druk. Kerstliedjes spoken door mn hoofd, iets met jolly.
De mevrouw voor me staat 20 seconden stil in het gangpad en dat is 5 seconden te lang, algemeen bekend, let dan op. Ik pak een koekepan uit de stelling en verwonder mezelf over de stevige kwaliteit. Met een ferme klap van de inderdaad degelijke koekepan is het pad weer vrijgemaakt. Ik pak het sneeuwklokje uit de nog stuiptrekkende rechterhand en vervolg mn weg. Ik vraag me intussen af wie ik blij zou kunnen maken met een koekepan.
Ik moet voor mn nichtje een pooh-pop hebben, maar als ik bij de knuffels aankom blijken die uitverkocht te zijn. Ik kijk oprecht teleurgesteld wanneer ik in mn ooghoek een klein meisje zie weghollen met mijn pop. Binnen drie stappen sta ik bij de designhoek en ik pak de grootste vaas die er staat. Ik smijt de vaas met alle kracht die in mn lichaam zit richting het meisje en het resultaat liegt er dan ook niet om. Ik veeg wat spetters van de knuffel af en ga op zoek naar de tuinafdeling.
Mn moeder wil iets van tuingereedschap en ik hobbel die kant uit. De opdringerige verkoper verteld me dat de grasmaaier die ik moet kopen van hem snijbladen heeft die 10 jaar niet geslepen hoeven te worden, gegarandeerd. Dat de bladen scherp zijn moet ik de verkoper nageven. Na drie keer flink gas geven is de verkoper zelf ook overtuigd van zijn produkt. Ik wijzig met de verkoper zn eigen bloed de advertentie, de garantie kan naar 20 jaar.
Mijn broertje wil graag een fles drank en ik loop naar de balie om een verkoper aan te spreken. De mevrouw die onderweg in de weg stond brandt nu nog denk ik. Wel zonde van de drank. Het oude mens wat voor me staat bij de balie zakt als een pudding in elkaar met haar hoofd in een onnatuurlijke hoek op haar schouders. De verkoper beseft dat ik haast heb en holt naar de stelling om mn fles drank te halen. Ik hou van gemotiveerd personeel.
Ik loop richting de kassa en pak onderweg een kloofbijl mee om te voorkomen dat de wachttijd bij de kassa oploopt richting het onaangename.

Ik ben dol op kerstmis.

Ike-jaren van je leven..

13:00 H, Bilthoven, zaterdag begin van de middag. Ik heb een nieuw salontafeltje nodig. Ik kan wel weer zo'n kloteding van de leenbakker gaan halen, maar dat flikkert onderweg al uit elkaar. Bij het arsenaal kan ik het parkeertarief niet eens betalen, dus ik moet noodgedwongen naar IKEA. Op zaterdagmiddag. Op de meubelboulevard. Op kanaaleiland. Je bent er zo, dat is echt het punt niet, alleen parkeren is best wel een uitdaging op zaterdagmiddag. Een uitdaging net zo groot als de himalaya beklimmen in je onderbroek met 1 been en Sugar Lee Hooper op je rug. Ook dat was gelukt, maar toen begon de lijdensweg.
14:00 H. Geparkeerd op slechts 54 km van de ingang bereikte ik de Lundia tempel op zoek naar mn salontafeltje. Bij de ingang word je al duidelijk dat je geen gewone winkel binnentrad. Alles is je en jij en er wordt meteen een trendy blauwe koeltas in je klauwen gedrukt. Ik word door een vrolijke je-jij kwetterende weekend-trut richting een lange rij voordeel-zoekende-9-tot-5-hufters geduwd. Of ik aan wil sluiten, des te eerder ben ik binnen. Ik vraag me oprecht af waarom ik nog naar binnen wil, maar er is geen weg meer terug, de uitgang zit aan de andere kant van het pand.
14:30 H. Ik sta 10 meter verder muurvast tussen trendy wc-borstels die je alleen zou willen kopen om de componist van de weekmakende klereherrie die je al een uur hoort mee dood te slaan.
15:00 H. Na nog een half uur ben ik bij de afdeling keukens en sanitair. Ik besluit om een je-jij-muts te vragen waar ik heen moet voor mn tafeltje. Verrassend, jij moet de pijlen volgen, dan kom jij vanzelf vanzelf bij de afdeling die jij zoekt. Dat is inmiddels de afdeling psychiatrie geworden. Ik spring tot groot ongenoegen van een roedel in de weg staande huismutsen over drie keukenbladen heen en win weer 5 meter.
15:30 H. Ik ben nu bij het restaurant. Uit het restaurant komt een lucht je tegemoet alsof de ambachtelijke zweedse balletjes 3 keer door een eland zijn opgegeten en weer uitgescheten voor ze op de vette roestige bakplaat zijn verdwenen. Doorlopen dus, jammer dat ik achter de zoveelste rij doldwaze huistrutten sta te wachten op doorgang. Een vrolijke stem schreeuwt de massa richting de pleeborstels die de aanbieding in gaan en ik druk me plat tegen de muur om de stampede van voordeel-dozen erlangs te laten. Vrij baan, vol gas.
16:00 H. De nadrukkelijk aanwezige u-bent-een-mongool-dus-we-vertellen-u-hoe-we-moeten-lopen-pijlen negeer ik blind. Ik spring via de Billy over de Bjorn heen en glij vervolgens langs de Ralf richting de uitgang. Ik hoef al geen tafeltje meer. Eigenlijk ben ik wel blij met mn huisje en zn indeling zoals het is.
Als ik maar nooit meer naar die teringhut hoef.

Afscheid.

Ik ben nog geen dag terug in Nederland en word ruw uit mn slaap gewekt door een ernstig telefoontje.
Het is de specialist waar mn eerste grote liefde onder behandeling is. En gaat niet goed met mn eerste grote liefde. Ik spring in de kleren, ren het huis uit en scheur naar Den Dolder, ondertussen op mezelf inpratend dat het niet zo erg is als me is voorgehouden.
In Den Dolder aangekomen staat een delegatie me op te wachten bij het hek. Ik word door de specialist meegenomen en lurk met trillende handen aan een kop koffie. Mijn grootste angst wordt waarheid als ik te horen krijg dat er geen redden meer aan is, de hoop is tot het nulpunt gedaald, ik moet de knoop doorhakken, de stekker eruit trekken, voor god spelen. Ik zoek radeloos naar de laatste vluchtwegen, die allemaal doodlopend zijn. Er is maar 1 oplossing en ik moet de keuze maken. Het is mn eerste euthanasie en ik merk dat ik er niet echt goed in ben. Ik vecht tegen mn tranen als ik het formulier onderteken. De specialist verteld me dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Tenslotte was mn auto al 17 jaar oud, meer dan 2 ton op de teller, apk afgekeurd en het laatste jaar hondenhok op de sloop. Nu zelfs de waakhond aldaar een ander huis had gevonden was mijn trouwe bolide overbodig geworden. Hij staat in de weg en daar moet vandaag wat mee gebeuren. Ik krijg nog een moment alleen met mn eerste eigen auto en zoek woorden om mn beslissing te rechtvaardigen tegenover het beestje. Ik krijg alleen een snortend en sniffend "sorry" uit mn volgelopen kop en draai me om. Het autootje kijkt me aan vol onbegrip. Ik voel me een slecht mens. Het regent en ik heb het verdiend. De regen camoufleerd de tranen als mn starlet oneerbiedig wordt opgehesen naar de plek van euthanasie. De specialist verteld me dat hij niets zal voelen van de procedure, ik voel me er niet slechter door. Als de starlet in de kist wordt gehesen kijk ik een laatste keer naar de auto die me een jaar lang door weer en wind heeft gebracht daar waar ik heen wou. Geen gezeur en ook al was er een cylinder kapot, ik heb mn trouwe vriend nooit horen klagen.
De pers gaat aan, en het gekraak snijdt met een roestig mes door mn ziel en geweten. De laatste druppels olie sijpelen als dikke tranen door de hoeken van de pers heen en een getergd linker koplampje kijkt me vragend aan voordat de deuren definitief sluiten. Ik sta in mn trui in de regen de twee meest verschrikkelijke minuten van mn leven mee te maken. Ik voel me oprecht een slecht mens.
Ik sjok leeg het terrein af. Wat een klotedag.

Als u het niet begijpt kunt u beter gaan.

Golf. Sport der edelen. Een concentratiesport pur sang. Menig bon vivant heeft zich stuk gebeten op de beginselen van deze topsport. Eigenlijk is het een sport waar je, tijdens een groot toernooi, klasse verwacht, waardigheid, grootheden uit de samenleving, pioniers en hoofden van multi-nationals. En doorgesherryde tennishoeren. Vooral doorgesherryde tennishoeren. Ouwe uitgerukte parelteven uit een doorsnee goois dorp togen massaal naar een landelijk golftoernooi op het moment dat er de kleinste kans bestaat dat ze op tv of andere media zouden kunnen komen. Bij het marshall (doorgesherryde tennishoer) home staan de range rovers binnen no-time driedubbel geparkeerd. De dames hebben er zin in, zou ik ook hebben als het alternatief het verrot schelden van je au paire is omdat ze nog steeds je schoenen niet gepoetst heeft. Binnen in de "tent", al snel omgedoopt tot "Marshall-clubhuis" ( hok voor doorgesherryde tennishoeren ) is de stemming opperbest. Het opperhoofd legt uit dat de dames (doorgesherryde tennishoeren) de aankomende week de sleutel tot het succes in het toernooi zijn. Menig depend-slip loopt vol na deze mededeling.. Eindelijk gerechtigheid, en iedere marshall (doorgesherryde tennishoer) zal bewijzen dat ze meer kan dan schelden op het door de au-paire bereide 5 gangen diner. "En dan nu de taak!" roept de oppermarshall, " Jullie gaan de hele week met een bord omhoog staan met quiet please! erop!!" Een luid gejoel ontspringt in de tent. En terecht, want de huwelijken van de meeste onder hun worden al jaren door middel van die tekst geregeerd. Ze zullen wel eens even laten zien wat ze in hun mars hebben.. Iedere marshall (doorgesherryde tennishoer) pakt zn bord en labrador met boerenzakdoek en marcheert... Naar de parkeerplaats om met de Range Rover naar de hole (gat) te rijden waar ze ingedeeld zijn. Daar aangekomen regeren ze met ijzeren vuist. Na al die jaren... Eindelijk gerechtigheid. Men zal weten dat ze er zijn, en ze zijn er niet voor niets, dankzij hun loopt het nederlands open al jaren in goede banen. Dankzij hun, vergeet dat niet de volgende keer dat 1 van die doorgesherryde tennnishoeren een scheet laat en u luidkeels begint te lachen... Vergeet dat niet..
"Waar is trouwens de kantine mevrouw?" "Dat heet een clubhuis meneer..."

Publieke omroep.

Het gaat slecht met de publieke omroepen. Zeer slecht als we politiek Den Haag moeten geloven.. Op sterven na dood. De omroepen krijgen minder geld en moeten dus mensen de laan uit flikkeren, waar je jezelf over het algemeen nooit populair mee maakt. Tijd voor topberaad. Na een motivatieweekend op Callela hebben alle 37 managers van nederland 2 in overleg met alle 9 netcoordinatoren besloten tot een bijeenkomst. De ernst valt van de gezichten af te lezen als de bonzen het Hilton betreden op weg naar de vergaderzaal.. De voor de gelegenheid aangenomen voorzitter, vast contract, opent de vergadering met de mededeling dat uiteraard iedereen kan blijven slapen op kosten van en dat vrouw en kinderen meer dan welkom zijn. Dan begint de vergadering. Het is de voorzitter meer dan ernst, er moeten mensen uit. En niet een beetje mensen, veel mensen. Alle 37 serieuze gezichten staan gespannen. "Waar beginnen we, roept de voorzitter.. "Editors eruit!" roept de manager bandenlabels. "Schoonmakers eruit!" roept de manager toiletschoonmaakcontrolediensten. "Cameramensen eruit!" roept de manager wijdhoeklenzencalibratie. Halverwege de avond is de wijn op en staan 650 man op straat, ze weten het alleen zelf nog niet. Het wijnprobleem wordt opgelost door een vriend van de manager cateringzaken 14h-16h, die voor een schappelijk prijsje 65 flessen richting het Hilton sleurt. Na de vergadering is er ruimte tot napraten in de bar, maakt u zich geen zorgen, de publieke omroep komt u graag tegemoet in de kosten.. Aan de bar merk ik dat men ziet niet uitlaat over euro's. Dat is besloten tijdens de laatste imperial sit-in in Grand Canaria. "Weet je, vertrouwt de manager herhalingen van herhalingen mij toe, wij zien alles in activiteiten" "Een ingehuurd communicatiebureau van een vriend van me vond dat we te veel op geld hebben gelet en daar moesten we vanaf". "We praten alleen nog over activiteiten en een editor bijvoorbeeld is op jaarbasis al goed voor anderhalve haardvuursessie!" Mn hoofd tolt, daar heb ik nooit bij stil gestaan. "En van het jaarsalaris van een schoonmaker kun je bij het Hilton het HELE nagerecht betalen!" En dan hebben we het nog niet eens gehad over de hoeren... " Wist je dat je van het salaris van je hoofd onderhoud de voltallige directie van alle drie de netten 5 dagen horizontaal kan laten sporten in Yab Yum?" Nou, zo had ik het inderdaad nog nooit gezien. Moe gestreden maar voldaan togen alle 37 managers naar hun suite. De publieke omroep is gered, de beeldhouwer zal het wel druk krijgen....

De snor.

De snor tikt op mn raam. Het is een regenachtige dag, ik zit in de auto en draai mn raam tergend langzaam open. De snor vraagt of ik weet hoe hard ik reed. Ik bestig de vraag en de kraaloogjes van de snor kijken streng. De snor heeft geconstateerd dat ik veel te hard reed. Ik vraag de snor of hij dat gemeten of bevonden heeft. Een wezenlijk verschil verschil juridisch gezien leg ik de snor uit. De snor spreekt nogmaals, ik heb veel te hard gereden. Ik vraag de snor nogmaals of dat gemeten of geconstateerd is. Het is niet gemeten. Het begint harder te regenen. Dikke druppels regen lopen via de hoeken van de snor naar beneden. De snor wil mn papieren zien, die ik op mn gemak begin te zoeken. De kraaloogjes lichten op. De snor heeft beet. Al mijn papieren die in mn binnenzak zitten als altijd komen na een intensieve zoektocht van 5 minuten tevoorschijn. De rechterhoek begint licht te trillen en ik krijg het idee dat de lieve heer de snor ook niet aardig vindt gezien de hoeveelheid vocht die hij hem schenkt. Papieren ook al in orde. De rechterhoek van de snor trilt nu continu. De snor legt me uit dat ik maar 30 kilometer per uur mag op de weg waar we staan. Ik bevestig zijn mededeling en vraag om een blaastest. De snor kijkt verbaasd, dit had hij niet verwacht. De leerlingsnor snelt tegemoet met het apparaat waar binnen 15 seconden de P van Prima verschijnt. Beide hoeken van de snor trillen nu en de regen is overgegaan in een zondvloed. De kraaloogjes kijken onzeker, maar de snor geeft niet op. De snor legt me uit dat hij me een bekeuring zou moeten geven vanwege mijn snelheidsovertreding. Ik leg de snor uit dat als hij dat doet zonder de overtreding gemeten te hebben, ik een kort geding aan kan spannen. Ik leg tevens uit dat ik dat versneld voor kan laten komen om het het voor het eind van het jaar juridisch te regelen, wat het OM graag wil. Tevens leg ik uit dat als ik dat kort geding win, de proceskosten verhaald worden op de andere partij, in dit geval de snor. Ik leg de snor uit dat het OM een regeling heeft voor snorren met faaldrift en dat die kosten verrekent worden met het quota uitgeschreven bonnen. Ik leg tevens uit dat dit enkele duizenden euro's is en dat de snor dan op oudjaarsavond de hele avond op straat loopt te zoeken naar kinderen met illegaal vuurwerk. Tevens zou het de snor zijn 13e maand kunnen kosten wegens een negatief bonnensaldo en het is carrieretechnisch ook niet heel handig om te vaak in een rechtbank te verschijnen als gedaagde. Het regent echt heel hard nu. De gehele snor trilt nu ongecontroleerd, de kraaloogjes erboven zijn dof. Plots holt de leerlingsnor naar het raam, er schijnt een motorisch defect aan mijn auto te zijn. De kraaloogjes krijgen weer glans en onder de snor lacht een rij bruine tanden. De snor informeerd of ik het motorisch defekt al verholpen heb, wetende dat er maar 24 uur tussen die constatering en de tegenwoordige tijd zit. Ik beantwoord wederom bevestigend, maar de snor lacht. De snor verzoekt me de motor te starten en een paar keer flink gas te geven. Als een engel victorie heet, zat die op mijn schouder. Ik start quasi onzeker de motor en de twee snorren grijpen simultaan naar hun bonnenboek. Met een symphonische grom komt de polo tot leven. Alle 34 paardekrachten wachten tot de dirigent het sein geeft.. Ik trap het gaspedaal diep in en het duitse paardenkoor onder de motorkap zingt zoals volkswagen dat bedoeld heeft. Ik heb de snor waar ik hem hebben wil en hij weet het. De kraaloogjes zijn dof, de hoeken van de snor trillen ongecontroleerd en de snor wacht op de genadeklap. Ik verzoek de snor om mn papieren en rijbewijs en wens ze veel succes. Ze zullen het nodig hebben. Ik rij iets te hard weg, en de v-snaar tsjirpt net te ver weg om het te kunnen horen. Wat een heerlijke dag...

Bij de politie.....

Het valt me de laatste tijd op dat de verminkte arm der wet nogal negatief in het nieuws is. Optimistisch en vrijgesproken als ik ben trek ik me daar weinig van aan en besluit de ambitieloze ambtenaar het voordeel van de twijfel te geven. Tot gistermiddag. Toen gingen de snorren 1 hele grote stap te ver. Ondergetekende werd aangehouden omdat de bolide een gillende v-snaar had. Of dat me was opgevallen. Een gillende v-snaar produceert meer decibel dan een concert van KISS voor de komst van de arbo, maar ik probeer beleefd te blijven. Ja agent, dat is me opgevallen, maar het is u wellicht bekend dat op zaterdag de meeste garagebedrijven gesloten zijn. Als ze niet gesloten zouden zijn had u wellicht daar een inval kunnen doen om alle gejatte auto-onderdelen weer te traceren, maar dat is waarschijnlijk uw verantwoordelijkheid niet, zoals zoveel vormen van criminaliteit niet uw verantwoordelijkheid zijn, anders had u waarschijnlijk ook gisteravond kunnen voorkomen dat 2 vrienden van me total loss zijn geramd door 15 licht getinte noord-afrikanen, dat is uw verantwoordelijkheid niet, daar moeten we mee leren leven. Dat mijn buurvrouw van 74 werd afgeperst kon u ondanks de vele tips ( naam dader + adres + 4 getuigenverklaringen) niets aan doen.
Tevens begreep ik uit de telegraaf dat u zich onveilig voelt en tot mijn aanhouding heb ik daar niets van begrepen.. Tevens begrijp ik dat Stevie Wonder accurater schiet dan u. En dat u eigenlijk het liefst het hele weekend vrij wilt zijn. Beste man, als u zo vriendelijk zou willen zijn, ga samen met uw collega voor mijn wielen liggen, sta me toe u uit uw lijden te verlossen. U blij, gemeenschap blij, flo gelukkig.

Stelletje vuile verrotte staatssnorren, vieze verminkte nageboortes, lafbekken pur sang, verkapte duitsers! Ga in godsnaam je werk doen, Nederland is een soort van center parcs geworden van terroristen en de snorren staan te controleren op gillende v-snaren. Osama boekt regelmatig een mid-weekje op landal green parcs, XTC is export nummer 1 van ons land en we gaan ons druk maken over motorische defecten???? Sodemieter op, laat me met rust , ga aan het werk en schaam je diep voor je baan. Schaam je zo erg dat je kinderen medelijden met je krijgen.
Hufters...